Egypt

شما اینجا هستید

منبع : 
U.S. Commission on International Religious Freedom

Egypt Chapter - 2015 Annual Report​

Key Findings

Since he assumed office in June 2014, President Abdel Fattah al-Sisi has made several important public statements and gestures encouraging religious tolerance and has urged changes to religious curricula, a significant shift in tone and rhetoric from his predecessors. In particular, President al-Sisi delivered a speech to senior Muslim religious authorities at Al Azhar University calling for reforms; he was the first head of state to attend a Coptic Christmas Eve mass; and he offered condolences in person to Coptic Pope Tawadros after the killing of 21 Copts in Libya. In addition, there was a decrease in the number of targeted, sectarian attacks when compared to the previous year. Nevertheless, the Egyptian government has not adequately protected religious minorities, particularly Coptic Orthodox Christians and their property, from periodic violence. Discriminatory and repressive laws and policies that restrict freedom of thought, conscience, and religion or belief remain in place. Egyptian courts continue to prosecute, convict, and imprison Egyptian citizens for blasphemy, and new government initiatives to counter atheism emerged during the year. While the 2014 constitution includes improvements regarding freedom of religion or belief, the interpretation and implementation of relevant provisions remain to be seen, in part due to the lack of an elected parliament. Based on these concerns, for the fifth year in a row, USCIRF recommends in 2015 that Egypt be designated a “country of particular concern,” or CPC, under the International Religious Freedom Act (IRFA). USCIRF will continue to monitor the situation closely to determine if positive developments warrant a change in Egypt’s status in next year’s annual report.

Background

During the reporting period, Egypt continued its volatile political transition following the July 2013 ouster of former president Mohamed Morsi by the military, led by then-General Abdel Fattah al-Sisi. The interim government continued to implement a roadmap to amend the constitution and to hold presidential and parliamentary elections. In January 2014, a new constitution was approved overwhelmingly by referendum, and in May, al-Sisi was elected president with nearly 97 percent of the vote with a turnout of 47.5 percent of eligible Egyptian voters. Parliamentary elections, originally scheduled for March and April 2015, were delayed indefinitely after the Supreme Constitutional Court ruled that the law on electoral constituencies was unconstitutional because it did not guarantee fair representation. Some of the improved religious freedom provisions in the constitution cannot be implemented until a new parliament is seated.

Despite President al-Sisi urging religious tolerance and moderation in several public statements during the year, including in a January 2015 speech at Al Azhar University, the government’s efforts to combat extremism and terrorism have had a chilling impact on civil society activities in the country. Among the consequences have been severe limits on dissent and criticism of the government, resulting in a poor human rights situation overall, including for freedom of religion or belief. Sympathizers and members of the Muslim Brotherhood, journalists, and opposition figures continue to be harassed, jailed, and given harsh prison terms, including death sentences for Brotherhood members and other Islamists, sometimes on legitimate, but also on unfounded, security charges. Conditions for Coptic Orthodox Christians remained precarious, as most perpetrators of attacks in recent years have not been convicted, including from largescale incidents that occurred between 2011 and 2013. Small communities of Baha’is and Jehovah’s Witnesses remain banned and anti-Semitism persists in state-controlled and semi-official media.

Religious Freedom Conditions 2014–2015

Government Control of Islamic Institutions

The government increased its control over all Muslim religious institutions, including mosques and religious endowments. Egyptian officials have justified this regulation as necessary to counter extremism and terrorism. In February 2015, an administrative court upheld a September 2013 decree by the Ministry of Religious Endowments that prevents imams who are not graduates of Al-Azhar from preaching in licensed and unlicensed mosques. The ruling, which resulted in the closure of thousands of small mosques, bans unlicensed mosques from holding Friday prayers and requires Friday sermons to follow government “talking points.” The government appoints and pays the salaries of all Sunni Muslim imams and monitors sermons.

Coptic Christians, Violence and Continued Impunity

In January 2015, President al-Sisi became the first Egyptian head of state to attend a Coptic Christmas Eve mass at the St. Mark’s Coptic Orthodox Cathedral in Cairo, and in February, he met with and offered condolences to Coptic Pope Tawadros at the cathedral after the killing by ISIL of 21 Copts in Libya. While the Coptic community in general welcomed these and other symbolic gestures, repressive laws and discriminatory policies against Copts remained in place, including blasphemy charges and convictions, limits on building and maintaining churches, limits on conversion from Islam, and lack of accountability for violent attacks.

Over the past year, the number and severity of violent incidents targeting Copts and their property decreased significantly when compared to the previous year; however, sporadic violence continued, particularly in Upper Egypt. In some parts of the country, Egyptian security services increased protection of churches during significant religious holidays, which lessened the level of fear and insecurity among members of the Coptic community. Following the unprecedented violence in the summer of 2013, including against Coptic churches and their property, the Egyptian government formed a fact-finding commission to investigate the attacks and pledged to hold accountable those responsible for the violence and to rebuild the dozens of churches that were destroyed. In November 2014, the Egyptian government released an executive summary of its report, which found 52 churches were completely destroyed, another 12 damaged, and numerous Christian-owned properties destroyed. The report also found that 29 people died in sectarian-related killings, without any specific details surrounding the deaths. At the end of the reporting period, according to human rights groups, 10 percent of the destroyed churches and Christian properties were in the process of being rebuilt.

In December 2014, some 40 perpetrators who were found responsible for attacks on five churches in Assiut, Upper Egypt, were sentenced to prison terms ranging from one to 15 years. Some other cases are ongoing, and perpetrators have yet to be brought to justice. In some cases, police have not conducted adequate investigations, sometimes due to fear of retribution against them by violent extremists. The inability to protect Copts and other religious minorities, and successfully prosecute those responsible for violence, continued to foster an atmosphere of impunity.

Blasphemy Law and Limits on Religious Expression

Article 98(f) of the Egyptian Penal Code prohibits citizens from “ridiculing or insulting heavenly religions or inciting sectarian strife.” Authorities use this “contempt-of-religion,” or blasphemy, law to detain, prosecute, and imprison members of religious groups whose practices deviate from mainstream Islamic beliefs or whose activities are alleged to jeopardize “communal harmony” or insult Judaism, Christianity, or Islam. In January 2015, President al-Sissi issued a decree that permits the government to ban any foreign publications it deems offensive to religion.

Blasphemy cases have increased since 2011, and this trend continued during the reporting period. While the majority of charges are leveled against Sunni Muslims, the majority of those sentenced by a court to prison terms for blasphemy have been Christians, Shi’a Muslims, and atheists, mostly based on flawed trials. In June 2014, separate courts in Luxor imposed blasphemy sentences of up to six years in prison on four individuals, including Coptic Christian Kirollos Shawqi Atallah, who was sentenced to six years for posting photos on a Facebook page deemed defamatory to Islam. In February 2014, a court sentenced Amr Abdullah, an Egyptian Shi’a, to five years in prison with labor on charges of blasphemy and defaming the Prophet Mohammed’s companions for attempting to observe the Shi’a Ashura holiday at the al-Hussein mosque in Cairo. Bishoy Armia, previously known as Mohamed Hegazy, a Christian convert who was among the first to legally change his religion from Islam to Christianity, was sentenced in June 2014 to five years in prison for working as a journalist and reporting on anti-Christian activities in Minya, Upper Egypt. In July, he also was charged with “insulting Islam,” charges that were previously filed against him in 2009. In December 2014, an appeals court dropped some of the charges, however, at the end of the reporting period, Armia remained in prison on the blasphemy charge.

Egyptian atheists saw a rise in blasphemy charges over the past year, as well as growing societal harassment and various Egyptian government campaigns to counter atheism. In December 2014, Dar al-Ifta, a Justice Ministry entity that issues religious edicts, published a survey claiming that Egypt was home to 866 atheists, supposedly the “highest number” of any country in the Middle East. Two officials from the office of the Grand Mufti – who heads Dar al-Ifta – publicly called this a “dangerous development.” In June 2014, the Ministries of Religious Endowments and Sports and Youth initiated a national campaign to combat the spread of atheism among Egyptian youth. In March 2014, a high-level Ministry of Interior official publicly stated that a special police task force would be formed to arrest a group of Alexandria-based atheists who expressed their beliefs on Facebook and other social media platforms. In January 2015, Egyptian atheist student Karim Al-Banna was given a three-year prison sentence for blasphemy because a court found some of his Facebook posts to “belittle the divine.” In March 2014, an Egyptian court upheld a three-year prison sentence on “contempt-of-religion” charges for Egyptian author Karam Saber for publishing a book questioning the existence of God.

Baha’is and Jehovah’s Witnesses

Baha’is and Jehovah’s Witnesses have been banned since 1960 by presidential decrees. As a result, Baha’is living in Egypt are unable to meet or engage in public religious activities. Al-Azhar’s Islamic Research Center has issued fatwas over the years urging the continued ban on the Baha’i community and condemning its members as apostates. In December 2014, the Ministry of Religious Endowments held a public workshop to raise awareness about the “growing dangers” of the spread of the Baha’i Faith in Egypt. Since Baha’i marriage is not recognized, married Baha’is cannot obtain identity cards, making it impossible to conduct daily transactions like banking, school registration, or car ownership. In recent years, the government has permitted Jehovah’s Witnesses to meet in private homes in groups of fewer than 30 people, despite the community’s request to meet in larger numbers. Jehovah’s Witnesses are not allowed to have their own places of worship or to import Bibles and other religious literature. Over the past year, security officials continued to harass and intimidate Jehovah’s Witnesses by monitoring their activities and communications and by threatening the community with intensified repression if it does not provide membership lists.

Anti-Semitism and the Jewish Community

In 2014, material vilifying Jews with both historical and new anti-Semitic stereotypes continued to appear in Egypt’s state-controlled and semi-official media. This material included anti-Semitic cartoons, images of Jews and Jewish symbols demonizing Israel or Zionism, comparisons of Israeli leaders to Hitler and the Nazis, and Holocaust denial literature. Egyptian authorities failed to take adequate steps to combat anti-Semitism in the state-controlled media. Egypt’s once-thriving Jewish community is now only a small remnant consisting of fewer than 20 people. It owns communal property and finances required maintenance largely through private donations.

Egypt’s Constitution

There are some encouraging changes in the January 2014 constitution that could bode well for religious freedom. Several problematic provisions from the 2012 constitution were removed: a provision that narrowly defined Islamic Shari’ah law; a provision potentially giving Al-Azhar a consultative role in reviewing legislation; and a provision that effectively banned blasphemy. In addition, a new provision, Article 235, requires the incoming parliament to pass a law governing the building and renovating of churches. This would potentially lift the longstanding requirement of governmental approval for building or repairing churches, which has served as a justification for sectarian-related violence targeting Christians. While Article 64 provides that “freedom of belief is absolute,” like the 2012 constitution, this article limits the freedom to practice religious rituals and establish places of worship to only the “divine” religions: Islam, Christianity, and Judaism.

U.S. Policy

For many years, U.S. policy toward Egypt has focused on fostering strong bilateral relations, continuing security and military cooperation, maintaining regional stability, and sustaining the 1979 Camp David peace accords. Successive administrations have viewed Egypt as a key ally in the region. Egypt is among the top five recipients in the world of U.S. aid. The FY2015 Consolidated Appropriations Act provides Egypt with $1.3 billion in foreign military financing (FMF) and $150 million in economic support funds (ESF), the lowest level in more than three decades. During the reporting period, the Obama Administration publicly urged the Egyptian government to make progress on economic and political reforms, including on human rights concerns, although less so on specific religious freedom issues than it did in the three years following the January 25, 2011 revolution.

Public Law 113-235, the FY2015 Consolidated Appropriations Act, places conditions on U.S. assistance to Egypt related to limits on human rights, including religious freedom. Specifically, it requires the Secretary of State to certify that Egypt has taken steps to advance the democratic process, protect free speech, and protect the rights of women and religious minorities, among other things. However, the Act also authorizes the Secretary to provide assistance to Egypt without such certification if he or she determines that the assistance is important to the national security interests of the United States. At the end of the reporting period, the Secretary of State has not made a determination that would waive human rights-related certification requirements and allow for the provision of assistance.

According to the State Department, officials at all levels of the U.S. government raised a range of religious freedom concerns with Egyptian counterparts during the reporting period. When President Barack Obama met with President al-Sisi in September 2014 on the sidelines of the UN General Assembly, President Obama raised some human rights concerns, although it was not clear if any religious freedom issues were discussed. Despite USCIRF recommending since 2011 that Egypt should be designated a “country of particular concern,” the State Department has not taken such action.

Recommendations

Egypt continues to experience both progress and setbacks during its transition, the success of which hinges on full respect for the rule of law and compliance with international human rights standards, including freedom of religion or belief. In addition to recommending that the U.S. government designate Egypt as a CPC, USCIRF recommends that the U.S. government should:

  • Ensure that a portion of U.S. military assistance is used to help police implement an effective plan for dedicated protection for religious minority communities and their places of worship, and provide direct support to human rights and other civil society or non-governmental organizations to advance freedom of religion or belief for all Egyptians;
     
  • Press the Egyptian government to undertake immediate reforms to improve religious freedom conditions, including: repealing decrees banning religious minority faiths; removing religion from official identity documents; and passing a law for the construction and repair of places of worship once a new parliament is formed;
     
  • Urge the Egyptian government to revise Article 98(f) of the Penal Code, which criminalizes contempt of religion, and, in the interim, provide the constitutional and international guarantees of the rule of law and due process for those individuals charged with violating Article 98(f);
     
  • Press the Egyptian government to prosecute perpetrators of sectarian violence through the judicial system, and to ensure that responsibility for religious affairs is not under the jurisdiction of the domestic security agency, which should only deal with national security matters such as cases involving the use or advocacy of violence; and
     
  • Place particular emphasis, in its annual reporting to Congress on human rights and religious freedom, on the Egyptian government’s progress on the protection of religious minorities, prosecution of perpetrators of sectarian violence, and the ability of Egyptian non-governmental organizations to receive outside funding from sources including the U.S. government.

Dissenting Statement of Vice Chair James J. Zogby

With this report, USCIRF is recommending that the Department of State designate Egypt as a “country of particular concern” (CPC). I strongly disagree. This is the wrong recommendation, for the wrong country, at the wrong time.

While the overall human rights situation in Egypt is deplorable and a matter of concern, the same cannot be said for the status of religious freedom in the country. Matters of political repression and the out-of-control actions of an overzealous judiciary, though quite serious, are beyond the scope of our Commission unless they directly impact issues of religious liberty.

As is noted in the opening sentences of USCIRF’s report, when it comes to matters of religious freedom, there were significant developments in Egypt during this past year. President al Sisi made unprecedented outreach to Coptic Christians to affirm that they are “equal citizens,” promising to protect their rights. And both the President and the Sheikh al Azhar have called for a “revolution in Islam” in order to help eliminate extremism. Even now major changes are being made in Egypt’s educational materials and efforts are underway to limit the ability of extremists to develop congregations of followers. Furthermore, Coptic leaders with whom I have spoken have said that they feel more secure than they have in a long time.

The above report does include a number of other cases and charges against Egypt. Some of these are serious, but they do not reach the “systematic, ongoing, and egregious” standard required to declare Egypt a CPC. In light of these positive developments, it simply makes no sense for USCIRF to be asking the State Department to now give Egypt a CPC status when the State Department has not done so before.

The challenges facing the government of Egypt at this time are to: defeat the terrorist threat they are facing, rein in their judiciary, restore rights to civil society, grow the economy, and move quickly to complete their “road map” by electing a new parliament. This will do more to advance religious liberty than imposing the illtimed and uncalled for sanctions that might result from a CPC designation.

Additional Statement of Commissioners Eric P. Schwartz and Thomas J. Reese, S.J.

We abstained on the Commission vote to urge the State Department to designate Egypt as a country of particular concern. We don’t question whether abuses against religious freedom remain serious and substantial, or even whether a CPC designation is legally defensible. But by its act, the Commission urges the Department of State to impose a new, condemnatory measure on Egypt for violations of religious freedom and therefore send a signal that could be reasonably inferred to mean we believe the religious freedom situation is deteriorating. This strikes us as a peculiar time for the State Department to send such a message, in light of the fact that President Sisi has made, by the Commission’s own account, “important public statements and gestures” supporting religious tolerance, and at a time in which “targeted, sectarian attacks,” again by our own account, have diminished as compared to last year. We believe that recent developments made it possible for the Commission to defer from making a CPC recommendation to the State Department, and that is what we would have preferred. Let us be clear that we are no fans of the Sisi regime, which is guilty of systematic abuses of human rights that merit the strongest condemnation. But we also are not fans of making recommendations that, if implemented, would risk sending a confusing and counterproductive message. Of course, we will continue to monitor the situation in Egypt and hope to see improvements. And should conditions deteriorate, we’d be prepared to reconsider our position.

آيا می‌دانستيد؟

پیش از این که نخستین استعمارگران بریتانیایی در سال ۱۷۸۸ وارد خلیج بوتانی شوند، بیش از ۳۵۰ گروه مختلف از بومیان استرالیایی با زبان‌های بومی متعدد و طیف گسترده‌ای از آداب و رسوم فرهنگی در استرالیا وجود داشت. بیماری‌های واردشده از اروپا شمار جمعیت بومی را به شدت کاهش داد. آن‌هایی که جان سالم به در بردند، در بیش‌تر تاریخ استرالیا قانونا به حاشیه رانده شدند و قانون اساسی سال ۱۹۰۱ استرالیا حقوق شهروندی را برای آن‌ها به رسمیت نشناخت. تا این که نهایتا در سال ۱۹۶۲، اصلاحات حقوقی به بومیان استرالیایی که تعدادشان رو به کاهش بود، حق رای اعطا کرد.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
در اوایل قرن بیستم میلادی، گروه کو کلاکس کلان مسئول مرگ هزاران نفر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بود، و نمادهای آن -مانند صلیب سوزان- القاگر وحشت و ترس در سراسر کشور بود. اما در سال ۱۹۴۶، ضربه قابل توجهی توسط یک شهروند به کلان وارد شد. استتسون کندی، نویسنده و فعال مدنی، با نفوذ به این گروه طی چند ماه توانست اطلاعات مهمی در مورد آیین‌های محرمانه و کلمات رمزی آن جمع کند؛ کندی اطلاعات خود را با نویسندگان یک برنامه رادیویی، سوپرمن، به اشتراک گذاشت که منجر به پخش «قبیله صلیب آتشین» شد و در طول دو هفته اسرار محرمانه کلان را افشا کرد. با کم‌ارزش و تحقیر کردن کلان، این برنامه ابهت و جذبه آن را از بین برد. با گذشت زمان، این گروه به سرعت رو به زوال گذاشت و امروزه دارای تنها چند هزار عضو فعال است.
در تلاشی برای تحول اجباری اتحاد جماهیر شوروی به یک بهشت سوسیالیستی، حزب کمونیست حذف دین را به عنوان یک ضرورت ایدئولوژیک اعلام کرد. اگرچه کلیسای ارتدوکس عمیقا درآمیخته در جامعه روسیه قبل از انقلاب بود، حکومت اظهار عقیده به صورت عمومی را ممنوع اعلام کرد، صد‌ها مکان عبادت را تخریب کرد، و صد‌ها کشیش را اعدام کرد. با این حال، ایمان به مذهب ارتدوکس در روسیه ریشه‌دار باقی ماند – زمانی که نظام کمونیسم در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ از هم فروپاشید، میلیون‌ها نفر غسل تعمید داده شدند و هزاران نفر به عنوان کشیش منصوب شدند. علی‌رغم تلاش برای حذف دین، امروزه اکثریت روس‌ها خود را مسیحی ارتدوکس می‌دانند.
بهاییان ایران از زمان تاسیس این مذهب در اواسط قرن نوزدهم میلادی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. این آزار و اذیت پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به شدت افزایش یافت، و تا به امروز ادامه دارد. با حدود ۳۰۰ هزار پیرو، بهاییان بزر‌گ‌ترین گروه مذهبی غیرمسلمان در ایران را تشکیل می‌دهند، اما جزء اقلیت‌های مذهبی به‌رسمیت‌شناخته‌شده در قانون اساسی کشور نیستند و در نتیجه مشمول حمایت‌های مقرر در آن نمی‌شوند. امروزه بهاییان مرتبا مورد ارعاب، بازداشت خودسرانه، تخریب اموال، محرومیت از اشتغال و دسترسی به آموزش عالی قرار می‌گیرند. رهبران آیین بهایی در ایران هم‌چنان در زندان به سر می‌برند.
ایالات متحده آمریکا در سیاست خود دارای تعهد رسمی به ترویج و ارتقای آزادی مذهبی در سراسر جهان است. در سال ۱۹۹۸، کنگره آمریکا قانون آزادی بین‌المللی مذهبی را به تصویب رساند و به موجب آن کمیسیون آزادی بین‌المللی مذهبی ایالات متحده تاسیس گردید. این کمیسیون بر وضعیت آزادی مذهبی در سراسر جهان نظارت می‌کند و به دولت ایالات متحده توصیه‌هایی را از جمله در مورد تعیین ناقضان جدی و مکرر آزادی مذهبی به عنوان «کشورهای مورد نگرانی خاص» (سی‌پی‌سی) ارائه می‌کند.
در سال ۲۰۱۲، بخشی از اکثریت بودایی کشور، اقلیت مسلمانان برمه را به توطئه برای تسلط بر کشور متهم کردند و در نتیجه آن، محیط آن‌لاین شاهد اشاعه گسترده سخنان نفرت‌انگیز توسط کاربران برمه‌ای فیسبوک بود. با سخنان تند و اهانت‌آمیز آن‌لاین که به آتش اختلافات دنیای واقعی دامن می‌زد، جنبش پانزاگار برای مبارزه با این روند تشکیل شد. پانزارگار به معنای «صحبت گل» در فارسی است، و این جنبش با طراحی یک سری استیکرهای فیسبوکی «صحبت گل» برای ارسال ذیل مطالب توهین‌آمیز وارد عمل شد. این استیکر‌ها کارتونی و شاد هستند و در پی تشنج‌زدایی از بحث‌ها و استدلال‌های داغ از طریق تذکرهای خوشایندی برای رعایت احترام و رواداری هستند.
ولتر، از بزرگ‌ترین متفکران عصر روشن‌گری، علی‌رغم انتقاد شدید از مذهب سازمان‌یافته، از مدافعان قاطع رواداری مذهبی بود. معروف‌ترین نمونه دفاع وی با یک تراژدی شروع شد. در اکتبر ۱۷۶۱، جسد مارک‌آنتوان کالاس، مرد جوانی از یک خانواده پروتستان در فرانسه کاتولیک، در مغازه پدرش در تولوز پیدا شد که به احتمال زیاد با خودکشی به زندگی خود پایان داده بود. افکار عمومی به سرعت متوجه ژان، پدر او، به عنوان متهم اصلی شد؛ باور بر این بود که وی برای جلوگیری از گرویدن مارک‌آنتوان به مذهب کاتولیک، او را به قتل رسانده است. ژان بار‌ها به طور غیرانسانی مورد شکنجه قرار گرفت و در ‌‌نهایت اعدام شد. ولتر که از بی‌عدالتی آشکار این پرونده به خشم درآمده بود، توانست حکم عفو پس از مرگ ژان را بگیرد، و رساله معروف خود در مورد رواداری مذهبی را به رشته تحریر درآورد.
در سال ۱۹۲۰، هنری فورد، صنعت‌گر یهودستیز، گزیده‌هایی از پروتکل‌های بزرگان یهود را به عنوان بخشی از یک سری سرمقالات موهن و تحقیرآمیز در روزنامه خصوصی خود، دیربورن ایندیپندنت، منتشر کرد. عموم مردم علاقه‌ای بدان نشان ندادند، و روزنامه نیویورک تایمز پروتکل‌ها را به عنوان «عجیب‌ترین ملغمه‌ای از ایده‌های احمقانه که تاکنون به مطبوعات راه یافته» محکوم کرد. با این حال، انتشار پروتکل توسط فورد به گسترش افکار یهودستیزانه در آمریکای مدرن کمک کرد، و پروپاگاندای فورد بعد‌ها توسط گوبلز و هیتلر مورد ستایش قرار گرفت.
در اواخر قرن نوزدهم میلادی، هزاران مهاجر از جنوب آسیا برای ساخت یک شبکه راه‌آهن در اوگاندا که در آن زمان تحت‌الحمایه بریتانیا بود، به شرق آفریقا رفتند. در طول قرن بعد، بسیاری از این کارگران و فرزندان آن‌ها در اقتصاد رو به رشد داخلی به مشاغلی پرسود دست یافتند. اما به قدرت رسیدن عیدی امین در سال ۱۹۷۱ برای آن‌ها مشکل‌آفرین شد. با سوءاستفاده از احساسات ملی‌گرایانه بومیان اوگاندا، وی مهاجران آسیای جنوبی را «زالو» نامید و همراه با تهدید به زندان، دستور به اخراج فوری آن‌ها داد. بریتانیا سعی کرد میانجی‌گری کند، اما در ‌‌نهایت ناچار به پذیرفتن حدود ۲۷ هزار پناهنده از اوگاندا شد که منجر به از بین رفتن جمعیت هندی و پاکستانی در اوگاندا گردید.
در کانادا آزادی مذهبی در سطح ملی، ایالتی، و محلی به شدت مورد حمایت قرار گرفته است. منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که بخشی از قانون اساسی کشور را تشکیل می‌دهد، تبعیض بر مبنای دین و مذهب توسط دولت را ممنوع و آزادی عقیده و مذهب را تضمین می‌نماید. قوانین ایالتی حقوق بشر از این هم فرا‌تر می‌رود و کارفرمایان، ارائه‌دهندگان خدمات و دیگر اشخاص خصوصی را مستلزم می‌دارد که هم‌سازی معقولی را برای همگان، صرف‌نظر از عقاید مذهبی آن‌ها فراهم کنند.
زمانی افغانستان دارای آثار باستانی متعدد مربوط به دوران پیش از اسلام بود، اما طالبان و دیگر گروه‌های غارت‌گر بسیاری از این آثار زیبا را در مخاصمات وحشیانه‌ای که گریبان‌گیر کشور بود، نابود کردند. با این حال، برخی از افغان‌ها در جهت حفظ میراث کشور اقدام کردند. زمانی که ارتش شوروی در سال‌های ۸۹-۱۹۸۸ از افغانستان خارج شد و یک جنگ داخلی سخت در کشور سرگرفت، عمر خان مسعودی، از مسئولان موزه ملی افغانستان در جهت حفظ آثار باستانی از دست غارت‌گران وارد عمل شد. با دفن گنجینه طلای باختری و مجسمه‌های ساخته‌شده از عاج در زیر کاخ ریاست جمهوری و خیابان‌های کابل در سال ۱۹۸۹، وی نهایتا پس از چهارده سال بسیاری از این آثار گران‌بها را آسیب‌ندیده بیرون آورد و آن‌ها را را به حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت افغانستان عرضه داشت.
کشور سیرالئون نماد رواداری مذهبی در غرب آفریقا است. با یک رئیس‌جمهور مسیحی که منتخب ملتی است که حدود ۷۰ درصد آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند، هر دو گروه مسلمانان و مسیحیان این کشور در کنار یک‌دیگر به نیایش می‌پردازند در حالی که تغییر مذهب و ازدواج‌های بین پیروان ادیان مختلف متداول است. حتی برخی از شهروندان سیرالئون پیرو هر دو دین هستند؛ افرادی که به عنوان «کریس-ماس» شناخته می‌شوند و برای ادای نماز به طور منظم در مسجد حضور می‌یابند در حالی که صادقانه و با ایمان یکشنبه‌ها در کلیسا حاضر می‌شوند. (جهت اطلاع بیش‌تر ر.ک.: )
در بهار سال ۱۹۹۴، شبه‌نظامیان هوتو حدود یک میلیون نفر از مردم رواندا و عمدتا از قوم توتسی را به قتل رساندند. اما تفکیک قومی شدید میان توتسی‌ها، و اکثریت هوتو‌، یک پدیده جدید است؛ اصولا در آغاز اصطلاح «توتسی» به مردم دامدار ثروتمند اطلاق می‌شد، در حالی که «هوتو»‌ها کشاورز بودند. با ظهور حکومت استعماری بلژیک، مردم رواندا مجبور شدند که کارت‌های شناسایی که روی آن قومیت آن‌ها ذکر شده بود، همراه داشته باشند. این اقدام و نیز ممنوعیت هوتو‌ها در دسترسی به آموزش عالی و تبعیض‌های دیگر زمینه‌ساز وقوع نسل‌کشی شد.

  ما گذشته دهشتناک خود را به یاد می‌آوریم تا بتوانیم به آن رسیدگی کنیم، تا بدون این‌که فراموش کنیم، در مواقعی که بخشش یک ضرورت است، گذشت کنیم؛ تا مطمئن شویم که دیگر هرگز چنین امری غیرانسانی ما را از هم جدا نخواهد کرد، و برای این که میراثی را ریشه‌کن سازیم که تهدیدی خطرناک در کمین دموکراسی ماست.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، ۲۵ فوریه ۱۹۹۹

 اول سراغ سوسیالیستها آمدند و من اعتراض نکردم چون سوسیالیست نبودم. بعد سراغ اعضای اتحادیه کارگری آمدند، و من اعتراض نکردم چون عضو اتحادیه کارگری نبودم. بعد سراغ یهودیان آمدند و من باز اعتراض نکردم چون یهودی نبودم. تا این که سراغ من آمدند و دیگر کسی باقی نمانده بود که برای من اعتراض کند.

- مارتین نیمولر (۱۸۹۲-۱۹۸۴)، کشیش لوتران و عالم الهیات آلمانی ضد نازی، ۶ ژانویه ۱۹۴۶

  هر کس باید از حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار باشد. این حق شامل آزادی برای داشتن یا انتخاب مذهب یا عقیده توسط خود فرد می‌شود و [هم‌چنین] شامل آزادی فردی یا در باهمستان با دیگران و در مکانی عمومی یا خصوصی، برای اظهار عقیده یا مذهب خویش از طریق عبادت کردن، برگزاری مراسم، انجام و تدریس آن است.

- میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶

  نفرت مشکلات بسیاری را در این جهان ایجاد کرده، اما یکی را تا کنون حل نکرده است.

- مایا آنجلو (۱۹۲۸-۲۰۱۴)، نویسنده و شاعر آمریکایی

  همدردی یک مقوله مذهبی نیست [بلکه] یک مقوله انسانی است. یک کالای لوکس و تجملاتی نیست [بلکه] کالایی ضروری برای آرامش و ثبات ذهنی خودمان است. همدردی برای نجات و بقای انسان ضروری است.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)

 هیچ فردی نباید مجبور به انجام یا حمایت از هر گونه آیین یا عبادت مذهبی شود یا به نوعی دیگر، به خاطر اعتقادات و باورهای مذهبی‌اش تحت آزار قرار گیرد، بلکه تمام مردم باید بتوانند آزادانه باورهای مذهبی خویش را اظهار کرده و با بحث، آن‌ها را پاس دارند.

- توماس جفرسون (۱۷۴۳-۱۸۲۶)، نویسنده اعلامیه استقلال و سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده، اعلامیه آزادی مذهبی ویرجینیا، ۱۷۸۶

 من به مسلمانان، یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان، بودایی‌ها، بهایی‌ها و سایرین احترام می‌گذارم، حتی به خداناباورانی که به اصول انسانی معتقدند احترام می‌گذارم. من همه آن‌ها را از صمیم قلب دوست دارم و دست تک‌تک‌شان را می‌بوسم. 

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

 من نمی‌خواهم چهارطرف خانه‌ام دیوار باشد و پنجره‌ها مسدود باشند. [بلکه] می‌خواهم [نسیم] فرهنگ تمام سرزمین‌ها، تا سرحد ممکن، به خانه‌ام بوزد. ولی اجازه نخواهم داد هیچ فرهنگی به خانه من تحمیل شود و هرگز در خانه فردی دیگر به عنوان غریبه، گدا یا برده زندگی نخواهم کرد. 

- مهاتما گاندی (۱۹۴۸ – ۱۹۶۹)، رهبر جنبش استقلال هند، ۱۹۲۷

  رواداری و بردباری نباید به عنوان نشانه‌های ضعف شناخته شوند، آن‌ها نشانه‌های قدرت هستند.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲

  تاریکی نمی‌تواند بر تاریکی غلبه کند؛ این کار تنها از روشنایی برمی‌آید. نفرت نمی‌تواند بر تنفر غلبه کند؛ این کار تنها از عشق برمی‌آید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، قدرت دوست داشتن، ۱۹۶۳

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.

  - آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  پاسخ دادن نفرت با نفرت، نفرت را افزون می‌کند، انگار که تاریکی بیشتری را بر شبی بی‌ستاره بپاشانید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، دوست داشتن دشمنانت، ۱۹۵۷

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.  

- آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  هیچ‌کس در بدو تولد از دیگری به خاطر رنگ پوست، پیشینه، یا دین‌اش متنفر نیست. انسان باید نفرت ورزیدن را یاد بگیرد و اگر می‌تواند نفرت‌ورزی را بیاموزد پس [به راحتی] می‌تواند محبت کردن و عشق ورزیدن را فرا گیرد چون عشق به طبیعت قلب انسان بیش‌تر می‌نشیند تا احساس مخالفش.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، راه دشوار آزادی: زندگی‌نامه خودنوشت نلسون ماندلا، ۱۹۹۵

  رواداری یعنی احترام قائل بودن برای فردی دیگر، نه به این خاطر که او اشتباه می‌کند یا حتی به این خاطر که حق با اوست، بلکه به این دلیل که او انسان است.

- جان کاگلی (۱۹۱۶-۱۹۷۶) نویسنده کتاب دین در دورانی سکولار، ۱۹۶۸

 جایی که کتاب‌ها را می‌سوزانند، انسان‌ها را نیز خواهند سوزاند.

- هاینریش هاینه (۱۷۹۷-۱۸۵۶)، شاعر، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و منتقد ادبی آلمانی، نمایشنامه المنصور، ۱۸۲۱

  آزادی عقیده لزوما باید مجاز شناخته شود و بر مردم نیز باید بر همین منوال حکومت کرد تا همه بتوانند در کنار هم زندگی کنند، گرچه آشکارا عقاید متفاوت و مخالفی [با یک‌دیگر] داشته باشند.

- باروخ اسپینوزا (۱۶۳۲-۱۶۷۷)، فیسلوف آلمانی، رساله الهی-سیاسی، ۱۶۷۰

 رواداری چیست؟ نتیجه انسانیت است. همه ما از ضعف و خطا ساخته شده‌ایم؛ بیایید متقابلا نسبت به کوته‌فکری‌های یک‌دیگر گذشت کنیم، که این اولین قانون طبیعت است.

- ولتر (۱۶۹۴-۱۷۷۸)، نویسنده عصر روشن‌گری، تاریخ‌نگار و فیلسوف فرانسوی، ۱۷۶۴

  همدردی گهگاه توانایی مهمی برای درک زندگی فردی دیگر و قرار دادن خود در موقعیت او است. همدردی آگاهی از این امر است که واقعا هیچ آرامش و لذتی نمی‌تواند برای من وجود داشته باشد مگر این که برای تو هم فراهم باشد.

- فردریک بیوکنر (۱۹۲۶-کنون)، عالم الهیات و نویسنده آمریکایی

  رواداری [نه تنها] به معنای عدم تعهد به باور خویش نیست، بلکه سرکوب و محاکمه دیگران [بر سر عقیده] را نیز محکوم می‌کند.

- جان اف کندی (۱۹۱۷-۱۹۶۱) سی و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۱۰ اکتبر ۱۹۶۰

  همان‌طور که رواداری سرچشمه صلح و آرامش است، نارواداری منشا بی‌نظمی و درگیری است.

- پی‌یر بل (۱۶۴۷-۱۷۰۶)، فیلسوف فرانسوی، ۱۶۸۶

 من هیچ خصومتی با کسی ندارم، هر کس کرامت انسانی را پاس دارد، فارغ از دین و باورش، سر خود را برای تعظیم در پیشگاهش فرود می‌آورم و او را عزیز می‌دارم.

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

 برای ساخت آینده باید گذشته را شناخت.

- اتو فرانک، (۱۸۸۹-۱۹۸۰)، تاجر آلمانی و پدر آن و مارگوت فرانک، (۱۹۶۷)

  آرزوی خدا این است که تو، من و همه ما بفهمیم که اعضای یک خانواده‌ایم، که برای با هم بودن ساخته شده‌ایم، برای خوبی و برای مهرورزی.

- دزموند توتو (۱۹۳۱-اکنون)، فعال حقوق اجتماعی آفریقای جنوبی و اسقف بازنشسته، ۲۶ آوریل ۲۰۰۵

توانا را ببينيد

درباره توانا

توانا: آموزشکده جامعه مدنی ایران، موسسه‌ای پیشگام در زمینه آموزش آنلاین است. توانا در تاریخ ۱۷ می سال ۲۰۱۰ با هدف حمایت از شهروندی فعال و رهبری مدنی در ایران از طریق راه‌های گوناگون برای آموزش شهروندی و برنامه‌های ظرفیت‌سازی برای جامعه مدنی، شروع به کار کرد. چشم‌انداز توانا دست‌یابی به جامعه‌ای آزاد و باز برای ایرانیان است، جامعه‌ای که در آن هر ایرانی از فرصت‌های برابر، عدالت و آزادی‌های کامل مدنی و سیاسی بهره‌مند شود.

درباره پروژه رواداری

پروژه رواداری در صدد است تا منبع الهامی باشد برای پلورالیسم (چندفرهنگی)، آگاهی، آزادی مذهبی و به رسمیت شناختن تفاوت در میان شهروندان. پروژه رواداری با تهیه و استفاده از مجموعه متنوعی از منابع آموزشی به زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی، بر نقش هر فرد برای مقابله با نفرت تاکید داشته و به برشمردن فواید زندگی روادارانه در جامعه‌ای باز و آزاد می‌پردازد. پروژه روادری از طریق آموزش سعی دارد تا جلوی اذیت و آزار و نسل‌کشی [اقلیت‌ها] را گرفته و بذرهای بنیادین جامعه‌ای پایدار و متنوع را در خاورمیانه بزرگ کاشته و پرورش دهد.

به توانا بپيونديد