Bosnia

شما اینجا هستید

منبع : 
World Without Genocide

Bosnian Genocide​

What?

The end of the Cold War and the decline of Communism greatly altered the international political scene – the reunification of Germany, the rapid democratization of Russia, and the velvet divorce of Czechoslovakia from Communist influence, among some of the changes. The Socialist Federal Republic of Yugoslavia  was one of the more liberal communist regimes, led by the enigmatic dictator Josip Broz Tito. Tito kept tight control over the various ethnic, religious, and nationalist groups under the umbrella of a ‘greater Yugoslavia.’ After Tito’s death, politicians began exploiting nationalist rhetoric, pitting the Serbs, Croats, and Bosniaks against each other and igniting the flame of nationalist fervor. The multi-ethnic republic of Bosnia-Herzegovina quickly became the site of the deadliest warfare and the target of an ‘ethnic cleansing.’ The genocide in Bosnia claimed the lives of an estimated 100,000 people.

Where?

Bosnia-Herzegovinia, and the other six nations that made up the former republic of Yugoslavia (FRY), is located in southeastern Europe (also known as the Balkans) along the coast of the Adriatic Sea between Italy and Romania. The population of Bosnia is about 3.8 million, with 48 percent Bosniaks (also known as Bosnian Muslims), 37 percent Serbs, and 14 percent Croats. Bosnia is slightly smaller than West Virginia, but with more than double the population.

When?

Background of Yugoslavia

The country of Yugoslavia, located in southeastern Europe on the Adriatic Sea, has a complex history and is a mosaic of peoples, languages, religions, and cultures.[1]  Yugoslavia comprised many different ethnic groups with varying religious and cultural backgrounds.  Tension between the groups existed in the past and continues to exist today.

The three major ethnic groups in Yugoslavia were the Serbs, Croats, and the Slovenes.  Although all three derived from Slavic backgrounds, there were many differences among them.  The Serbs, under Ottoman control, were of the Eastern Orthodox religion, spoke the Serbian language, and used the Cyrillic alphabet.  They held the biggest territory and were also the largest of the three.  The Croatians, under French and Austro-Hungarian control, were predominately Catholic and spoke the Croatian language.  They were the second largest population group and had the greatest amount of natural resources.  Finally, the Slovenians, under Austro-Hungarian control, were also Catholic and spoke the Slovenian language.[2]  

With the end of World War I and the fall of the Ottoman and Austro-Hungarian empires, these three major ethnic groups joined together to form the first state that was the Kingdom of Serbs, Croats, and Slovenes in December of 1918.  There were many reasons for the three to unite and form a country of their own, including gaining human rights, enhancing protection from larger foreign empires and countries, and obtaining security and autonomy.[3]  Many believed that the only way for southern Slavs to regain lost freedom after centuries of occupation under the various empires would be to unite and create a state of their own to free themselves from tyrannies and dictatorships.

The country of Yugoslavia was formed in 1929.  During the first few years after the birth of the new country, national dissatisfaction grew between the three groups and many disliked the idea of a new state.  Much of the turmoil between the different cultural and religious backgrounds of the groups resulted in political separations. Croatians resented the idea of centralism,[4] the favored government of the king and of the Serbs.  The Croatians instead wanted a federalist state.[5]  Both Croatians and Slovenians resented Serbian domination in government and military affairs.[6]  Within the three ethnic groups, a variety of political parties formed and tensions kept rising.  Bosnia, located in southeastern Europe along the Balkan peninsula, with a population of about 3.8 million, was caught in the middle of this rising tension.  About half of the country of Bosnia is composed of Bosniaks (also known as Bosnian Muslims), thirty-seven percent are Serbs, and fourteen percent are Croatian.

During World War II, Josip Broz, known as “Tito,” successfully held the country together under a communist/socialist dictatorship.  Tito worked to ensure that no ethnic group dominated the federation and he successfully implemented a multi-ethnic peaceful co-existence.  Political mobilization along ethnic lines was banned and state authorities worked hard to defuse ethnic tensions and create an overarching Yugoslav identify.[7]

Not only did Tito work to diffuse ethnic differences among the people, but there was also great economic reform.  In 1945, the economy of Yugoslavia began to develop differently than its socialist counterparts by creating a unique form of decentralized market socialism based on workers self-management.  The original state-control of industry was localized and councils were created for respective industries.  Tito ensured that the regions kept trading with one another and “profits were distributed amongst the workers in each individual firm, and some functions of state control were relinquished and allocation became more relied on the basic mechanisms of the market to ensure self-management and proper distribution.”[8]  Although this economic model worked was viewed as a success, it was not intended to be a long-term solution.  In the late 1980s, Yugoslavia’s debts soared to unsustainable levels and eventually the economic bubble burst, spreading fear into all regions of Yugoslavia.

Much has been written about Tito and many praise him as one of the greatest political leaders of World War II because he was able to keep the country united.  Expert Richard West argues that Tito was an indispensable leader and that the country of Yugoslavia relied on him to maintain peace and stability within the country and to keep it from separation.  Without him, the “strings that tied the nation together were broken.”[9]

Civil War

After Tito’s death in 1980, the various groups lost their economic integration and many old tensions were reignited and disrupted the thirty-five year peace that existed under Tito’s reign.[10]  His death left a power vacuum and ambitious politicians such as Slobodan Milosevic of Serbia and Franjo Tudjman of Croatia competed for power.  Slobodan Milosevic rose to power in 1987.  With his view of a “Greater Serbia,” Milosevic began a propaganda campaign that incited feelings of hatred among the people of Yugoslavia.  Both Tudjman and Milosevic realized sooner than most that rousing nationalist passions was an effective way to exploit the Yugoslav upheavals for their own power.[11]  Milosevic’s vision of an ethnically pure Serb-dominated state understandably scared the other six regions (Slovenia, Macedonia, Croatia, Montenegro, Bosnia-Herzegovina, Kosovo, and Vojvodina) of the Federal Republic of Yugoslavia, causing them to question their future in the Republic.[12]

Talks of independence began to spread throughout the six republics, and Slovenia and Croatia were the first to declare independence.  Although Slovenia left Yugoslavia relatively peacefully, this was not the case for the other regions.  The tensions between the Croats, Serbs, and others were exposed and proved too great to be dealt with in peaceful terms.  War finally broke out.  Bosnia was the most ethnically heterogeneous of Yugoslavia’s republics, with 43 percent Muslims, 35 percent Orthodox Serbs, and 18 percent Catholic Croatians, and suffered the worst fate.[13]  The multi-ethnic republic of Bosnia-Herzegovina quickly became the site of the deadliest warfare and the target of ‘ethnic cleansing.’

How?

Like the Nazis’ “cleansing” Europe of its Jews, the Serbs’ aim was the “ethnic cleansing” of any Bosniak or Croat presence in Serbian territory.[14]  Human rights violations occurred in many different forms, including curfews, forced relocations, rape, castration, imprisonment in concentration camps, and killings.  Journalist Mark Danner describes the Serbs’ plan of attack in city after city was as follows:

             1. Concentration - urge Serb residents of the city to leave, while surrounding the town and bombarding it with artillery fire.

            2. Decapitation - execute the leaders and intelligentsia of the town.

            3. Separation - separate the women, children, and old men from the men of “fighting age.”

            4. Evacuation - move women, children, and old men to concentration camps or national   borders.

            5. Liquidation - execute the men of “fighting age.”[15]

The most famous example of this plan of attack was the massacre at Srebrenica, a Bosniak-dominated town under weak UN protection. In July of 1995, Serb General Ratko Mladic marched into Srebrenica, separated the women and children from the men, and murdered approximately 7,000 Bosniak men and boys. It was the single largest massacre in Europe since World War II.[16]  For those who were not killed in the initial massacre, many were sent to one of 381 concentration or detention camps in Bosnia.  Inhumane living conditions, beatings, torture, and mass executions were daily occurrences at these camps and claimed the lives of around 10,000 people over the course of the war. Women were often taken to rape camps where they were raped and tortured for weeks and months until they became pregnant. It is estimated that 20,000 rapes occurred between 1992 and 1995 in Bosnia.[17]

Response?

Reports of mass killings and rape had slowly came out of Bosnia, and once photos and videos of concentration camps like Omarska and Trnopolje were published by Western journalists, the reports captured the world’s attention.  According to author Samantha Power, “No other atrocity campaign in the twentieth century was better monitored and understood by the U.S. government than the Bosnian genocide.” However, despite the wealth of information and irrefutable evidence of genocide, the U.S. government under both Presidents George H.W. Bush and Bill Clinton initially chose isolationist policies, citing the lack of U.S. interests at stake in the conflict.

In July of 1992, the first international press reports, photos, and videos of the conflict in Bosnia were published, eerily evoking memories and images of the horror of the Holocaust fifty years earlier.[18] Despite the public outrage created by these reports, the international community still refused to intervene. A year later, after Serbian forces had taken over several Bosniak-dominated cities, the UN established six safe areas that were to be protected by international peacekeepers.[19] However, with very few weapons and orders not to fire unless in self-defense, these peacekeepers were highly ineffective.

After the fall of Srebrenica, which had been designated as one of the UN safe areas, the Croatians and Bosniaks combined their forces to launch Operation Storm, an offensive campaign to push Serbian forces out of the Krajina region in the northwest corner of Bosnia. For the previous two years, Bosniak and Croat forces led separate efforts against the Serbs.[20] Yet by combining their forces, the Croatian-Bosniak offensive was able to push Serb forces, as well as 200,000 civilians, out of Krajina and into other Serb- dominated areas.[21] Although Operation Storm succeeded in pushing back Serbian forces, it also created one of the largest refugee populations in Europe.

The defeat of the Bosnian Serb forces led to the realization that a settlement in Bosnia and Herzegovina must be negotiated as soon as possible,leading to a peace agreement. This agreement, called the Dayton Accords, was signed in Dayton, Ohio on December 14, 1995. The Accords ended the conflict in Bosnia and stationed 60,000 NATO troops to keep the peace.  The initial purpose of the Dayton Accords was to act as a transitory document and to freeze military confrontation. However, there were various shortcomings. The agreement has been criticized for allowing international actors to shape the post-war transition, without input form the Bosnian people and government.[22]  It also left the region politically unstable and fractious since its implementation in 1995.

International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia

The Yugoslav War is often referred to as the deadliest conflict in Europe since World War II.  According to the International Center for Transitional Justice, from1991-1999, about 140,000 people lost their lives and about 4 million were displaced as political refugees.[23]  In response to this conflict, the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY) was formed.

The ICTY is a United Nations court that was established by Resolution 827 of the United Nations Security Council in May 1993.  It is the first war crimes court ever created by the United Nations and the first international war crimes tribunal since the tribunal held in Nuremberg, in 1946 after World War II. [24]   The ICTY was set up to prosecute serious crimes committed during the war in the former Yugoslavia and to try its chief organizers, planners, and perpetrators.  The Court’s indictments address crimes committed from 1991 to 2001 against members of various ethnic groups in Croatia, Bosnia and Herzegovina, Serbia, Kosovo and the Former Yugoslav Republic of Macedonia.  The proceedings at the ICTY prosecute people on two levels: (1) individual acts; and (2) in a position of authority for acts to be carried out.[25]

The Tribunal has indicted 161 individuals for crimes committed against thousands of victims during the conflicts in the former Yugoslavia.  It has concluded proceedings for 136 individuals, with 25 proceedings ongoing.  While most of cases are against Serbs or Bosnian Serbs, charges have also been brought against defendants of other ethnic groups, including Croats, Bosnian Muslims, and Kosovo Albanians for crimes committed against Serbs.[26]

The Yugoslav tribunal is a hybrid court; it combines elements of the Anglo-American common-law adversarial system and the European civil law system.  In our common-law system, factual determinations are driven by lawyers, with a judge perceived as an impartial figure of authority.  The rules of evidence assume that most cases will be submitted to juries, whose members must be shielded from evidence that might lead them to erroneous conclusions.  In the civil-law system, factual determinations are driven by the judge, who decides which witnesses to hear after all the evidence has been submitted in a dossier.  Little evidence is presented in court because, as a professional, the judge is trusted to sort out the relevant evidence and give it the appropriate weight.

One of the most noteable features of the adversarial system in the hybrid court is the cross-examination of witnesses.  The civil-law approach is noted for the judge’s determination to resolve all ambiguities.  The guilt of the accused must be proved beyond a reasonable doubt.  Evidence brought to the tribunal is treated in terms of weight rather than admissibility.  Very little evidence is excluded, but a lawyer must anticipate how to persuade the judges to give evidence the weight he or she thinks appropriate.

The Yugoslavia tribunal combines facets of both systems, as the judges and lawyers who populate the court come from both common-law and civil-law traditions in almost equal proportions.  The sixteen permanent judges are elected by the United Nations General Assembly and most are professional judges who rose to the highest ranks of judicial office in their home countries, with an occasional academic or diplomat included.

Implications for Justice and Impunity

The International Tribunal for the former Yugoslavia has contributed to justice in many ways and set precedents for international law.  One of the most important ways the ICTY has contributed to the broader issues of impunity and transitional justice was by holding the political leaders of Yugoslavia accountable.

Transitional justice refers to the set of judicial and non-judicial measures that have been implemented by different countries to redress the legacies of massive human rights abuses. These measures include criminal prosecutions, truth commissions, reparations programs, and various kinds of institutional reforms.[27]  The elements of a comprehensive transitional justice policy are:

  • Criminal prosecutions, particularly those that address perpetrators considered to be the most responsible.
  • Reparations, through which governments recognize and take steps to address the harms suffered. Such initiatives often have material elements (such as cash payments or health services) as well as symbolic aspects (such as public apologies or day of remembrance).
  • Institutional reform of abusive state institutions such as armed forces, police and courts, to dismantle—by appropriate means—the structural machinery of abuses and prevent recurrence of serious human rights abuses and impunity.
  • Truth commissions or other means to investigate and report on systematic patterns of abuse, recommend changes, and help understand the underlying causes of serious human rights violations.

The Tribunal has laid the foundations for what is now the accepted norm for conflict resolution and post-conflict development across the globe, specifically that leaders suspected of mass crimes will face justice. Also, by holding leaders accountable, the Tribunal has dismantled the tradition of impunity for war crimes.  The Tribunal indicted individuals at all government levels, including heads of state, prime ministers, army chiefs of staff, and government ministers from various parties of Yugoslavia.[28]  As these individuals are brought to justice, the country, its citizens, its victims, and its diaspora can at last have finality and move on with their lives.

Not only does the ICTY convict prominent individuals who have committed heinous crimes, but it also provided the victims, and especially hundreds of Yugoslav women who have been raped, an opportunity to voice the horrors they witnessed and experienced.  The Tribunal has allowed them to be heard and to speak about what had happened to them and their families.  A final achievement of the ICTY is that the Tribunal has helped in creating an accurate historical record of the war.  It has contributed in establishing the facts of the events, which has also help to bring closure to the victims.

The International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia has also been very important in developing the field of international law, as it has proved that efficient and transparent international justice is possible.[29]  Some of the success of the Tribunal has inspired and motivated the creation of other international criminal courts such as the International Criminal Tribunal for Rwanda and the Special Court for Sierra Leone.[30]  National courts set up in Kosovo, East Timor and Lebanon to deal with war crimes have also borrowed heavily from the Yugoslav tribunal. The ICTY has been a great model for the implementation of mechanisms such as giving due process to the accused and court’s ability to promote peace in the areas affected by conflict for other nations and other Tribunals to follow.[31]  Although the Court has done much to bring about peace and develop international law, many victims voices and claims have not been met.

 

World Without Genocide, March 2014. By Sandro Krkljes, World Without Genocide Associate, William Mitchell College of Law.

[1] “History of Yugoslavia.” History of Kosovo and Metohija. Serbian Orthodox Diocese of Raska and Prizre,http://www.kosovo.net/serhist2.html (accessed 15 Mar. 2014).

[2] Alex N. Dragnich, The First Yugoslavia. New ed. Ser. 1. Stanford: Hoover Institution, 1983. 4.

[3] Dragnich, The First Yugoslavia. 6.

[4] Concentration of power and authority in a central organization, as in a political system.

[5] A system of government in which sovereignty is constitutionally divided between a central governing authority and constituent political units (such as states or provinces). Federalism is a system based upon democratic rules and institutions in which the power to govern is shared between national and provincial/state governments, creating what is often called a federation.

[6] “History of Yugoslavia.” History of Kosovo and Metohija. Serbian Orthodox Diocese of Raska and Prizre,http://www.kosovo.net/serhist.html (accessed 15 Mar. 2014).

[7] Adam Jones, Genocide:  A Comprehensive Introduction, (New York:  Routledge, 2011), 318.

[8] Frei, L. The American Review of Soviet and Eastern European Foreign Trade , Vol. 1, No. 5 (Sep. – Oct., 1965), pp. 44-62

[9] Richard West, Tito: And the Rise and Fall of Yugoslavia. (Carroll & Graf Inc, 1996).

[10] Jon C. Hopwood, “Biography for Josip Broz Tito.” <http://ww.imdb.com/name/nm0864482/bio>. (accessed 19 March 2014).

[11] Jones, Genocide, 318.

[12] Adam Jones. Genocide: A Comprehensive Introduction (New York City: Routledge, 2006)

[13] Samantha Power, A problem from hell:  America and the Age of Genocide (New York:  Harper Perennial, 2002), 247.

[14] Samantha Power, “A Problem From Hell:” America and the Age of Genocide.

[15] Adam Jones. Genocide: A Comprehensive Introduction

[16] Samantha Power, “A Problem From Hell:” America and the Age of Genocide.

[17] Ayesha Umar. “From Bosnian Rape Camps to the US Court: The Story of Kadic v. Karadzic.” 2011.

[18] Ayesha Umar. “From Bosnian Rape Camps to the US Court: The Story of Kadic v. Karadzic.”

[19] Adam Jones. Genocide: A Comprehensive Introduction.

[20] Adam Jones.

[21] Adam Jones.

[22] David Chandler, “From Dayton to Europe”, International Peacekeeping 12, No.3, 2005, pp. 336

[23] “Transitional Justice in the Former Yugoslavia.” International Center for Transitional Justice. 1 January 2009. http://ictj.org/sites/files/ICTJ-FormerYugoslavia-Justice-Facts-2009. (accessed 27 March 2014).

[24] “About the ICTY.” United Nations: International Tribunal for the former Yugoslavia (UNICTY), http://www.icty.org/sections/AbouttheICTY (accessed 13 April 2014).

[25] “About the ICTY.” United Nations: International Tribunal for the former Yugoslavia (UNICTY).

[26] Rick Gladstone, Denouncing Serbian Tilt, U.S. Boycotts U.N. Meeting (New York Times, April 10, 2013).

[27] http://ictj.org/about/transitional-justice

[28]“Achievements,” ICTY – TPIY.

[29] “About the ICTY,” ICTY – TPIY, N.p., n.d.. http://www.icty.org/sections/AbouttheICTY (accessed 16 Apr. 2014).

[31] “ICTY Judge discusses challenges of international criminal court, tribunals,”

آيا می‌دانستيد؟

در اواخر قرن نوزدهم میلادی، هزاران مهاجر از جنوب آسیا برای ساخت یک شبکه راه‌آهن در اوگاندا که در آن زمان تحت‌الحمایه بریتانیا بود، به شرق آفریقا رفتند. در طول قرن بعد، بسیاری از این کارگران و فرزندان آن‌ها در اقتصاد رو به رشد داخلی به مشاغلی پرسود دست یافتند. اما به قدرت رسیدن عیدی امین در سال ۱۹۷۱ برای آن‌ها مشکل‌آفرین شد. با سوءاستفاده از احساسات ملی‌گرایانه بومیان اوگاندا، وی مهاجران آسیای جنوبی را «زالو» نامید و همراه با تهدید به زندان، دستور به اخراج فوری آن‌ها داد. بریتانیا سعی کرد میانجی‌گری کند، اما در ‌‌نهایت ناچار به پذیرفتن حدود ۲۷ هزار پناهنده از اوگاندا شد که منجر به از بین رفتن جمعیت هندی و پاکستانی در اوگاندا گردید.
در بهار سال ۱۹۹۴، شبه‌نظامیان هوتو حدود یک میلیون نفر از مردم رواندا و عمدتا از قوم توتسی را به قتل رساندند. اما تفکیک قومی شدید میان توتسی‌ها، و اکثریت هوتو‌، یک پدیده جدید است؛ اصولا در آغاز اصطلاح «توتسی» به مردم دامدار ثروتمند اطلاق می‌شد، در حالی که «هوتو»‌ها کشاورز بودند. با ظهور حکومت استعماری بلژیک، مردم رواندا مجبور شدند که کارت‌های شناسایی که روی آن قومیت آن‌ها ذکر شده بود، همراه داشته باشند. این اقدام و نیز ممنوعیت هوتو‌ها در دسترسی به آموزش عالی و تبعیض‌های دیگر زمینه‌ساز وقوع نسل‌کشی شد.
کشور سیرالئون نماد رواداری مذهبی در غرب آفریقا است. با یک رئیس‌جمهور مسیحی که منتخب ملتی است که حدود ۷۰ درصد آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند، هر دو گروه مسلمانان و مسیحیان این کشور در کنار یک‌دیگر به نیایش می‌پردازند در حالی که تغییر مذهب و ازدواج‌های بین پیروان ادیان مختلف متداول است. حتی برخی از شهروندان سیرالئون پیرو هر دو دین هستند؛ افرادی که به عنوان «کریس-ماس» شناخته می‌شوند و برای ادای نماز به طور منظم در مسجد حضور می‌یابند در حالی که صادقانه و با ایمان یکشنبه‌ها در کلیسا حاضر می‌شوند. (جهت اطلاع بیش‌تر ر.ک.: )
در کانادا آزادی مذهبی در سطح ملی، ایالتی، و محلی به شدت مورد حمایت قرار گرفته است. منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که بخشی از قانون اساسی کشور را تشکیل می‌دهد، تبعیض بر مبنای دین و مذهب توسط دولت را ممنوع و آزادی عقیده و مذهب را تضمین می‌نماید. قوانین ایالتی حقوق بشر از این هم فرا‌تر می‌رود و کارفرمایان، ارائه‌دهندگان خدمات و دیگر اشخاص خصوصی را مستلزم می‌دارد که هم‌سازی معقولی را برای همگان، صرف‌نظر از عقاید مذهبی آن‌ها فراهم کنند.
در سال ۱۹۲۰، هنری فورد، صنعت‌گر یهودستیز، گزیده‌هایی از پروتکل‌های بزرگان یهود را به عنوان بخشی از یک سری سرمقالات موهن و تحقیرآمیز در روزنامه خصوصی خود، دیربورن ایندیپندنت، منتشر کرد. عموم مردم علاقه‌ای بدان نشان ندادند، و روزنامه نیویورک تایمز پروتکل‌ها را به عنوان «عجیب‌ترین ملغمه‌ای از ایده‌های احمقانه که تاکنون به مطبوعات راه یافته» محکوم کرد. با این حال، انتشار پروتکل توسط فورد به گسترش افکار یهودستیزانه در آمریکای مدرن کمک کرد، و پروپاگاندای فورد بعد‌ها توسط گوبلز و هیتلر مورد ستایش قرار گرفت.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
بهاییان ایران از زمان تاسیس این مذهب در اواسط قرن نوزدهم میلادی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. این آزار و اذیت پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به شدت افزایش یافت، و تا به امروز ادامه دارد. با حدود ۳۰۰ هزار پیرو، بهاییان بزر‌گ‌ترین گروه مذهبی غیرمسلمان در ایران را تشکیل می‌دهند، اما جزء اقلیت‌های مذهبی به‌رسمیت‌شناخته‌شده در قانون اساسی کشور نیستند و در نتیجه مشمول حمایت‌های مقرر در آن نمی‌شوند. امروزه بهاییان مرتبا مورد ارعاب، بازداشت خودسرانه، تخریب اموال، محرومیت از اشتغال و دسترسی به آموزش عالی قرار می‌گیرند. رهبران آیین بهایی در ایران هم‌چنان در زندان به سر می‌برند.
ولتر، از بزرگ‌ترین متفکران عصر روشن‌گری، علی‌رغم انتقاد شدید از مذهب سازمان‌یافته، از مدافعان قاطع رواداری مذهبی بود. معروف‌ترین نمونه دفاع وی با یک تراژدی شروع شد. در اکتبر ۱۷۶۱، جسد مارک‌آنتوان کالاس، مرد جوانی از یک خانواده پروتستان در فرانسه کاتولیک، در مغازه پدرش در تولوز پیدا شد که به احتمال زیاد با خودکشی به زندگی خود پایان داده بود. افکار عمومی به سرعت متوجه ژان، پدر او، به عنوان متهم اصلی شد؛ باور بر این بود که وی برای جلوگیری از گرویدن مارک‌آنتوان به مذهب کاتولیک، او را به قتل رسانده است. ژان بار‌ها به طور غیرانسانی مورد شکنجه قرار گرفت و در ‌‌نهایت اعدام شد. ولتر که از بی‌عدالتی آشکار این پرونده به خشم درآمده بود، توانست حکم عفو پس از مرگ ژان را بگیرد، و رساله معروف خود در مورد رواداری مذهبی را به رشته تحریر درآورد.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
در سال ۲۰۱۲، بخشی از اکثریت بودایی کشور، اقلیت مسلمانان برمه را به توطئه برای تسلط بر کشور متهم کردند و در نتیجه آن، محیط آن‌لاین شاهد اشاعه گسترده سخنان نفرت‌انگیز توسط کاربران برمه‌ای فیسبوک بود. با سخنان تند و اهانت‌آمیز آن‌لاین که به آتش اختلافات دنیای واقعی دامن می‌زد، جنبش پانزاگار برای مبارزه با این روند تشکیل شد. پانزارگار به معنای «صحبت گل» در فارسی است، و این جنبش با طراحی یک سری استیکرهای فیسبوکی «صحبت گل» برای ارسال ذیل مطالب توهین‌آمیز وارد عمل شد. این استیکر‌ها کارتونی و شاد هستند و در پی تشنج‌زدایی از بحث‌ها و استدلال‌های داغ از طریق تذکرهای خوشایندی برای رعایت احترام و رواداری هستند.
ایالات متحده آمریکا در سیاست خود دارای تعهد رسمی به ترویج و ارتقای آزادی مذهبی در سراسر جهان است. در سال ۱۹۹۸، کنگره آمریکا قانون آزادی بین‌المللی مذهبی را به تصویب رساند و به موجب آن کمیسیون آزادی بین‌المللی مذهبی ایالات متحده تاسیس گردید. این کمیسیون بر وضعیت آزادی مذهبی در سراسر جهان نظارت می‌کند و به دولت ایالات متحده توصیه‌هایی را از جمله در مورد تعیین ناقضان جدی و مکرر آزادی مذهبی به عنوان «کشورهای مورد نگرانی خاص» (سی‌پی‌سی) ارائه می‌کند.
زمانی افغانستان دارای آثار باستانی متعدد مربوط به دوران پیش از اسلام بود، اما طالبان و دیگر گروه‌های غارت‌گر بسیاری از این آثار زیبا را در مخاصمات وحشیانه‌ای که گریبان‌گیر کشور بود، نابود کردند. با این حال، برخی از افغان‌ها در جهت حفظ میراث کشور اقدام کردند. زمانی که ارتش شوروی در سال‌های ۸۹-۱۹۸۸ از افغانستان خارج شد و یک جنگ داخلی سخت در کشور سرگرفت، عمر خان مسعودی، از مسئولان موزه ملی افغانستان در جهت حفظ آثار باستانی از دست غارت‌گران وارد عمل شد. با دفن گنجینه طلای باختری و مجسمه‌های ساخته‌شده از عاج در زیر کاخ ریاست جمهوری و خیابان‌های کابل در سال ۱۹۸۹، وی نهایتا پس از چهارده سال بسیاری از این آثار گران‌بها را آسیب‌ندیده بیرون آورد و آن‌ها را را به حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت افغانستان عرضه داشت.
در اوایل قرن بیستم میلادی، گروه کو کلاکس کلان مسئول مرگ هزاران نفر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بود، و نمادهای آن -مانند صلیب سوزان- القاگر وحشت و ترس در سراسر کشور بود. اما در سال ۱۹۴۶، ضربه قابل توجهی توسط یک شهروند به کلان وارد شد. استتسون کندی، نویسنده و فعال مدنی، با نفوذ به این گروه طی چند ماه توانست اطلاعات مهمی در مورد آیین‌های محرمانه و کلمات رمزی آن جمع کند؛ کندی اطلاعات خود را با نویسندگان یک برنامه رادیویی، سوپرمن، به اشتراک گذاشت که منجر به پخش «قبیله صلیب آتشین» شد و در طول دو هفته اسرار محرمانه کلان را افشا کرد. با کم‌ارزش و تحقیر کردن کلان، این برنامه ابهت و جذبه آن را از بین برد. با گذشت زمان، این گروه به سرعت رو به زوال گذاشت و امروزه دارای تنها چند هزار عضو فعال است.
در تلاشی برای تحول اجباری اتحاد جماهیر شوروی به یک بهشت سوسیالیستی، حزب کمونیست حذف دین را به عنوان یک ضرورت ایدئولوژیک اعلام کرد. اگرچه کلیسای ارتدوکس عمیقا درآمیخته در جامعه روسیه قبل از انقلاب بود، حکومت اظهار عقیده به صورت عمومی را ممنوع اعلام کرد، صد‌ها مکان عبادت را تخریب کرد، و صد‌ها کشیش را اعدام کرد. با این حال، ایمان به مذهب ارتدوکس در روسیه ریشه‌دار باقی ماند – زمانی که نظام کمونیسم در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ از هم فروپاشید، میلیون‌ها نفر غسل تعمید داده شدند و هزاران نفر به عنوان کشیش منصوب شدند. علی‌رغم تلاش برای حذف دین، امروزه اکثریت روس‌ها خود را مسیحی ارتدوکس می‌دانند.
پیش از این که نخستین استعمارگران بریتانیایی در سال ۱۷۸۸ وارد خلیج بوتانی شوند، بیش از ۳۵۰ گروه مختلف از بومیان استرالیایی با زبان‌های بومی متعدد و طیف گسترده‌ای از آداب و رسوم فرهنگی در استرالیا وجود داشت. بیماری‌های واردشده از اروپا شمار جمعیت بومی را به شدت کاهش داد. آن‌هایی که جان سالم به در بردند، در بیش‌تر تاریخ استرالیا قانونا به حاشیه رانده شدند و قانون اساسی سال ۱۹۰۱ استرالیا حقوق شهروندی را برای آن‌ها به رسمیت نشناخت. تا این که نهایتا در سال ۱۹۶۲، اصلاحات حقوقی به بومیان استرالیایی که تعدادشان رو به کاهش بود، حق رای اعطا کرد.

  رواداری و بردباری نباید به عنوان نشانه‌های ضعف شناخته شوند، آن‌ها نشانه‌های قدرت هستند.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲

  هر کس باید از حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار باشد. این حق شامل آزادی برای داشتن یا انتخاب مذهب یا عقیده توسط خود فرد می‌شود و [هم‌چنین] شامل آزادی فردی یا در باهمستان با دیگران و در مکانی عمومی یا خصوصی، برای اظهار عقیده یا مذهب خویش از طریق عبادت کردن، برگزاری مراسم، انجام و تدریس آن است.

- میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶

  پاسخ دادن نفرت با نفرت، نفرت را افزون می‌کند، انگار که تاریکی بیشتری را بر شبی بی‌ستاره بپاشانید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، دوست داشتن دشمنانت، ۱۹۵۷

 رواداری چیست؟ نتیجه انسانیت است. همه ما از ضعف و خطا ساخته شده‌ایم؛ بیایید متقابلا نسبت به کوته‌فکری‌های یک‌دیگر گذشت کنیم، که این اولین قانون طبیعت است.

- ولتر (۱۶۹۴-۱۷۷۸)، نویسنده عصر روشن‌گری، تاریخ‌نگار و فیلسوف فرانسوی، ۱۷۶۴

 من هیچ خصومتی با کسی ندارم، هر کس کرامت انسانی را پاس دارد، فارغ از دین و باورش، سر خود را برای تعظیم در پیشگاهش فرود می‌آورم و او را عزیز می‌دارم.

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

 هیچ فردی نباید مجبور به انجام یا حمایت از هر گونه آیین یا عبادت مذهبی شود یا به نوعی دیگر، به خاطر اعتقادات و باورهای مذهبی‌اش تحت آزار قرار گیرد، بلکه تمام مردم باید بتوانند آزادانه باورهای مذهبی خویش را اظهار کرده و با بحث، آن‌ها را پاس دارند.

- توماس جفرسون (۱۷۴۳-۱۸۲۶)، نویسنده اعلامیه استقلال و سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده، اعلامیه آزادی مذهبی ویرجینیا، ۱۷۸۶

  همان‌طور که رواداری سرچشمه صلح و آرامش است، نارواداری منشا بی‌نظمی و درگیری است.

- پی‌یر بل (۱۶۴۷-۱۷۰۶)، فیلسوف فرانسوی، ۱۶۸۶

  ما گذشته دهشتناک خود را به یاد می‌آوریم تا بتوانیم به آن رسیدگی کنیم، تا بدون این‌که فراموش کنیم، در مواقعی که بخشش یک ضرورت است، گذشت کنیم؛ تا مطمئن شویم که دیگر هرگز چنین امری غیرانسانی ما را از هم جدا نخواهد کرد، و برای این که میراثی را ریشه‌کن سازیم که تهدیدی خطرناک در کمین دموکراسی ماست.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، ۲۵ فوریه ۱۹۹۹

  رواداری یعنی احترام قائل بودن برای فردی دیگر، نه به این خاطر که او اشتباه می‌کند یا حتی به این خاطر که حق با اوست، بلکه به این دلیل که او انسان است.

- جان کاگلی (۱۹۱۶-۱۹۷۶) نویسنده کتاب دین در دورانی سکولار، ۱۹۶۸

 برای ساخت آینده باید گذشته را شناخت.

- اتو فرانک، (۱۸۸۹-۱۹۸۰)، تاجر آلمانی و پدر آن و مارگوت فرانک، (۱۹۶۷)

 من به مسلمانان، یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان، بودایی‌ها، بهایی‌ها و سایرین احترام می‌گذارم، حتی به خداناباورانی که به اصول انسانی معتقدند احترام می‌گذارم. من همه آن‌ها را از صمیم قلب دوست دارم و دست تک‌تک‌شان را می‌بوسم. 

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

 من نمی‌خواهم چهارطرف خانه‌ام دیوار باشد و پنجره‌ها مسدود باشند. [بلکه] می‌خواهم [نسیم] فرهنگ تمام سرزمین‌ها، تا سرحد ممکن، به خانه‌ام بوزد. ولی اجازه نخواهم داد هیچ فرهنگی به خانه من تحمیل شود و هرگز در خانه فردی دیگر به عنوان غریبه، گدا یا برده زندگی نخواهم کرد. 

- مهاتما گاندی (۱۹۴۸ – ۱۹۶۹)، رهبر جنبش استقلال هند، ۱۹۲۷

  آرزوی خدا این است که تو، من و همه ما بفهمیم که اعضای یک خانواده‌ایم، که برای با هم بودن ساخته شده‌ایم، برای خوبی و برای مهرورزی.

- دزموند توتو (۱۹۳۱-اکنون)، فعال حقوق اجتماعی آفریقای جنوبی و اسقف بازنشسته، ۲۶ آوریل ۲۰۰۵

  نفرت مشکلات بسیاری را در این جهان ایجاد کرده، اما یکی را تا کنون حل نکرده است.

- مایا آنجلو (۱۹۲۸-۲۰۱۴)، نویسنده و شاعر آمریکایی

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.

  - آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

 اول سراغ سوسیالیستها آمدند و من اعتراض نکردم چون سوسیالیست نبودم. بعد سراغ اعضای اتحادیه کارگری آمدند، و من اعتراض نکردم چون عضو اتحادیه کارگری نبودم. بعد سراغ یهودیان آمدند و من باز اعتراض نکردم چون یهودی نبودم. تا این که سراغ من آمدند و دیگر کسی باقی نمانده بود که برای من اعتراض کند.

- مارتین نیمولر (۱۸۹۲-۱۹۸۴)، کشیش لوتران و عالم الهیات آلمانی ضد نازی، ۶ ژانویه ۱۹۴۶

 جایی که کتاب‌ها را می‌سوزانند، انسان‌ها را نیز خواهند سوزاند.

- هاینریش هاینه (۱۷۹۷-۱۸۵۶)، شاعر، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و منتقد ادبی آلمانی، نمایشنامه المنصور، ۱۸۲۱

  هیچ‌کس در بدو تولد از دیگری به خاطر رنگ پوست، پیشینه، یا دین‌اش متنفر نیست. انسان باید نفرت ورزیدن را یاد بگیرد و اگر می‌تواند نفرت‌ورزی را بیاموزد پس [به راحتی] می‌تواند محبت کردن و عشق ورزیدن را فرا گیرد چون عشق به طبیعت قلب انسان بیش‌تر می‌نشیند تا احساس مخالفش.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، راه دشوار آزادی: زندگی‌نامه خودنوشت نلسون ماندلا، ۱۹۹۵

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.  

- آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  تاریکی نمی‌تواند بر تاریکی غلبه کند؛ این کار تنها از روشنایی برمی‌آید. نفرت نمی‌تواند بر تنفر غلبه کند؛ این کار تنها از عشق برمی‌آید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، قدرت دوست داشتن، ۱۹۶۳

  آزادی عقیده لزوما باید مجاز شناخته شود و بر مردم نیز باید بر همین منوال حکومت کرد تا همه بتوانند در کنار هم زندگی کنند، گرچه آشکارا عقاید متفاوت و مخالفی [با یک‌دیگر] داشته باشند.

- باروخ اسپینوزا (۱۶۳۲-۱۶۷۷)، فیسلوف آلمانی، رساله الهی-سیاسی، ۱۶۷۰

  همدردی یک مقوله مذهبی نیست [بلکه] یک مقوله انسانی است. یک کالای لوکس و تجملاتی نیست [بلکه] کالایی ضروری برای آرامش و ثبات ذهنی خودمان است. همدردی برای نجات و بقای انسان ضروری است.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)

  همدردی گهگاه توانایی مهمی برای درک زندگی فردی دیگر و قرار دادن خود در موقعیت او است. همدردی آگاهی از این امر است که واقعا هیچ آرامش و لذتی نمی‌تواند برای من وجود داشته باشد مگر این که برای تو هم فراهم باشد.

- فردریک بیوکنر (۱۹۲۶-کنون)، عالم الهیات و نویسنده آمریکایی

  رواداری [نه تنها] به معنای عدم تعهد به باور خویش نیست، بلکه سرکوب و محاکمه دیگران [بر سر عقیده] را نیز محکوم می‌کند.

- جان اف کندی (۱۹۱۷-۱۹۶۱) سی و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۱۰ اکتبر ۱۹۶۰

توانا را ببينيد

درباره توانا

توانا: آموزشکده جامعه مدنی ایران، موسسه‌ای پیشگام در زمینه آموزش آنلاین است. توانا در تاریخ ۱۷ می سال ۲۰۱۰ با هدف حمایت از شهروندی فعال و رهبری مدنی در ایران از طریق راه‌های گوناگون برای آموزش شهروندی و برنامه‌های ظرفیت‌سازی برای جامعه مدنی، شروع به کار کرد. چشم‌انداز توانا دست‌یابی به جامعه‌ای آزاد و باز برای ایرانیان است، جامعه‌ای که در آن هر ایرانی از فرصت‌های برابر، عدالت و آزادی‌های کامل مدنی و سیاسی بهره‌مند شود.

درباره پروژه رواداری

پروژه رواداری در صدد است تا منبع الهامی باشد برای پلورالیسم (چندفرهنگی)، آگاهی، آزادی مذهبی و به رسمیت شناختن تفاوت در میان شهروندان. پروژه رواداری با تهیه و استفاده از مجموعه متنوعی از منابع آموزشی به زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی، بر نقش هر فرد برای مقابله با نفرت تاکید داشته و به برشمردن فواید زندگی روادارانه در جامعه‌ای باز و آزاد می‌پردازد. پروژه روادری از طریق آموزش سعی دارد تا جلوی اذیت و آزار و نسل‌کشی [اقلیت‌ها] را گرفته و بذرهای بنیادین جامعه‌ای پایدار و متنوع را در خاورمیانه بزرگ کاشته و پرورش دهد.

به توانا بپيونديد