Cambodia

شما اینجا هستید

منبع : 
World Without Genocide

Cambodian Genocide​

What?

The Cambodian Genocide refers to the attempt of Khmer Rouge party leader “Pol Pot” to nationalize and centralize the peasant farming society of Cambodia virtually overnight, in accordance with the Chinese Communist agricultural model. This resulted in the gradual devastation of over 25% of the country’s population in just three short years.

Where?

Cambodia, a country in Southeast Asia, is less than half the size of California, with its present day capital in Phnom Penh. In 1953 Cambodia gained its independence from France, after nearly 100 years of colonialist rule. As the Vietnam War progressed, Cambodia’s elected Prime Minister Norodom Sihanouk adopted an official policy of neutrality. Sihanouk was ousted in 1970 by a military coup led by his own Cambodian General Lon Nol, a testament to the turbulent political climate of Southeast Asia during this time. In the years preceding the genocide, the population of Cambodia was just over 7 million, almost all of whom were Buddhists. The country borders Thailand to its west and northwest, Laos to its northeast, and Vietnam to its east and southeast. The south and southwest borders of Cambodia are coastal shorelines on the Gulf of Thailand.

When?

The actions of the Khmer Rouge government which actually constitute “genocide” began shortly after their seizure of power from the government of Lon Nol in 1975, and lasted until the Khmer Rouge was overthrown by the Vietnamese in 1978. The genocide itself emanated from a harsh climate of political and social turmoil. This atmosphere of communal unrest in Cambodia arose during the French decolonization of Southeast Asia in the early 1950s, and continued to devastate the region until the late 1980s.

Background of Cambodia

Cambodia, a Southeast Asian country less than half the size of California, was the center of the ancient kingdom of Khmer with its capital city Angkor.  Cambodia gained its independence from France in 1953, after nearly 100 years of colonial rule.  Power was given to Cambodia’s Prince Sihanouk but in 1970, he was deposed in a military coup led by his own Cambodian Lieutenant-General Lon Nol, a response to the turbulent political climate of Southeast Asia during this time.  Lon Nol was made president of the new Khmer Republic while Prince Sihanouk and his loyal followers joined forces with a communist guerilla organization known as the Khmer Rouge.  Soon after, civil war in Cambodia began.

The conflict in Cambodia was also caught up in another country’s war:  Vietnam.  Vietnam at this time was fighting against the French for independence.  The French were defeated in 1954 and Vietnam found itself divided in two: communist North Vietnam and pro-Western South Vietnam.  Civil war immediately broke out between the two factions. The Viet Congo, a Vietnamese communist guerilla group with support from North Vietnam and china, fought the South Vietnamese army.1  In 1964, the US entered the Vietnam War and, after several years of fighting, the US finally withdrew.  The war was inconclusive, had cost over three million American and Vietnamese lives, and left the region devastated.2

Under Prince Sihanouk, Cambodia had maintained neutrality during the Vietnam War by giving support to both sides. The Viet Cong were allowed to use Cambodian ports to ship in supplies while the US was allowed to bomb Viet Cong hideouts in Cambodia- secretly and illegitimately.  US troops were allowed to move freely into Cambodia to continue their struggle with the Viet Cong. For the next four years, American B-52 bombers led attacks to destroy suspected North Vietnamese supply lines. In this effort, as many as 750,000 Cambodians were killed.3  In 1975 North Vietnamese forces seized South Vietnam’s capital, Saigon, and by the Khmer Rouge and its leader Pol Pot defeated Cambodian Lieutenant-General Lon Nol.  Approximately 156,000 Cambodians died in the civil war, half of them civilians.4

Who?

Perpetrators 

The Khmer Rouge was a brutal, murderous revolutionary group intent on revolutionizing Cambodian society.  On April 17, 1975, the Khmer Rouge army marched into Phnom Penh, the modern capitol.  Khmer Rouge soldiers, young peasants from the provinces, mostly uneducated teenage boys who had never been in a city before, swept through town.  They set to their job right away, evacuating Phnom Penh and forcing all of its residents to leave behind all their belongings and march towards the countryside.  “Hospital patients still in their white gowns stumbled along carrying their IV bottles.  Screaming children ran in desperate search for their parents.”5

Although the Khmer Rouge movement was small at first, new people were constantly being recruited. Many Cambodians had become disenchanted with western democracy due to the huge loss of Cambodian lives that resulted from the US strategy to involve Cambodia in the Vietnam War.  The heavy U.S. bombardment, and Lon Nol’s collaboration with the US, drove new recruits to Pol Pot’s Khmer Rouge guerilla movement.  Pol Pot’s communism brought with it images of new hope and national tranquility for Cambodia.  By 1975, Pol Pot’s force had grown to over 700,000 men. Within days of the Khmer Rouge takeover of Phnom Phen, Pol began implementing his extremist policies of collectivization. The government confiscated and took control of all property including schools, hospitals, various other societal institutions, and communal labor.

Pol Pot was educated in France and he was an ardent admirer of “Mao” (Chinese) communism as well as Stalinism.  Pol Pot envisioned the creation of a “new” Cambodia based on the Maoist-Communist model and wanted to restore the country to an agrarian society based on Maoist ideals.6 The aim of the Khmer Rouge was to deconstruct Cambodia back to a primitive “Year Zero,” wherein all citizens would participate in rural work projects, and any Western innovations would be removed.  “It was an attempt of the Khmer Rouge to nationalize and centralize the peasant farming society of Cambodia virtually overnight, in accordance with the Chinese Communist agricultural model.”7

In order to achieve the “ideal” communist model, the Khmer Rouge believed that all Cambodians must be made to labor for a federation of collective farms; anyone in opposition to this system must be eliminated.  Under threat of death, Cambodians nationwide were forced from their hometowns and villages.  The ill, disabled, old and young who were incapable of making the journey to the collectivized farms and labor camps were killed on the spot.  People who refused to leave were killed, along with any who appeared to be in opposition to the new regime. Residents of entire cities were forcibly evacuated to the countryside. All political and civil rights of the citizen were abolished. Children and parents were separated and sent to different labor camps.8

Cambodians who survived the purges and marches became unpaid laborers, working on minimum rations for endless hours.  They were forced to live in public communes, similar to military barracks, with constant food shortages and rampant disease.  Due to conditions of virtual slave labor, starvation, physical injury, and illness, many Cambodians became incapable of performing physical work and were killed by the Khmer Rouge as expenses to the system.9

 “To spare you is no profit, to destroy you is no loss.”

-Kang Kek Iew (mid-level leader of the Khmer Rouge regime)

Victims

This list of “potential opposition” included, but was not limited to, journalists, lawyers, doctors, professionals, intellectuals such as students and professors, and members of the upper class.  Factories, schools, universities, hospitals, and all other private institutions were shut down; all their former owners and employees were murdered along with their extended families.  It was very common for people to be shot for speaking a foreign language or wearing glasses as these were traits that were associated with the West.  Many were also shot for smiling or crying as it was forbidden to show any kind of emotion.  Much of the killing was inspired by the extremist propaganda of a militant communist transformation with the belief that individuals such as journalists, intellectuals, and others were threats to the state.

The Khmer Rouge also targeted various religious and ethnic groups during its time in power.   Religious enthusiasts, Buddhists, Muslims, Christians, ethnic Chinese, Vietnamese, Thai, and Cambodians with Chinese, Vietnamese or Thai ancestry, were all persecuted.  Leading Buddhist monks and Christian missionaries were killed, and temples and churches were burned.10  Minority groups were forcibly relocated and the use of minority language was also banned.

The Khmer Rouge also vigorously interrogated its own membership and frequently executed members on suspicions of treachery or sabotage. Survival in Khmer Rouge Cambodia was determined by one’s ability to work. Therefore, Cambodia’s elderly, handicapped, ill, and children suffered enormous casualties for their inability to perform unceasing physical labor on a daily basis.

While the Khmer Rouge was gaining power, the U.S. government had very little interest in the events that were occurring in Southeastern Asia.  The American Embassy had little concern about the regime and was principally concerned with Cambodia in relation to the effect on the Vietnam War.11  The U.S. Embassy in Phnom Penh was not particularly interested in the victims, either.  General William Westmoreland, the commander of U.S. forces in Vietnam, stated, “The Oriental doesn’t put the same high price on life as does a Westerner.  Life is plentiful, life is cheap in the Orient.”12

How?

It is estimated that one and a half to three million Cambodians lost their lives at the hands of the Khmer Rouge.  On July 25, 1983, the Research Committee on Pol Pot’s Genocidal Regime issued its final report, including detailed province-by-province data.  The data showed that the number of deaths was 3,314,768.  An estimated 25 percent of the total population died due to the Khmer Rouge policies of forced relocation of the population from urban centres, torture, mass executions, used of forced labour, and malnutrition.13,14

Even after the fall of the Khmer Rouge, the people of Cambodia suffered greatly.  Thousands of people fled to Thailand; many forced to eat leaves, roots, and bugs along the way.15  Many died of starvation en route, or stepped on land mines, for Khmer Rouge soldiers had laid mines almost everywhere along the western border, to prevent their victims from fleeing.  Those who made it to Thailand brought malaria, typhoid, cholera, and a host of other illnesses into the camps.  Human rights groups estimated that about 650,000 more people died in the year following the fall of the Khmer Rouge.16

Most of the nation’s Khmer Rouge survivors suffered from post-traumatic stress disorder, but through the 1990s, no one in Cambodia recognized this or was offered any treatment.  No one paid any attention at all, allowing the illness to fester and, in some cases, worsen.  For someone suffering from PTSD, almost anything out of the ordinary could set off a heart-wrenching panic.  For older people with heart trouble, these panics could trigger a heart attack.17

In the early 1990s, mass graves were uncovered throughout Cambodia.  “Each held dozens, or hundreds, of skeletal remains from Khmer Rouge execution grounds.  Most often villagers piled the remains in barns or outbuildings the Khmer Rouge had once used.  Even now, decades later, villagers say the skulls speak to them.”18

Response?

International Response: The Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia

Bringing the perpetrators to justice proved to be a difficult task.  Almost three decades after Pol Pot and the Khmer Rouge were driven out of Phnom Penh, the Cambodian government requested help from the United Nations in prosecuting its former leaders for crimes that were committed between 1975 and 1979.  Initially, the UN wanted to create a court resembling the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia, but the Cambodian government resisted the establishment of such as court.  The Cambodian government refused the UN’s proposal, opposing Western influence in prosecuting individuals of the Khmer Rouge regime.  After much negotiation through the UN General Assembly, the Cambodian government agreed to an amended bi-lateral agreement on June 6, 2003, which approved an agreement on the prosecution of crimes committed between 1975 and 1979.19 This agreement resulted in the establishment of the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia.

Because it took so long to set up the Extraordinary Court, many of the members of Khmer Rouge had already died before the trials began.  The deceased included Pol Pot, Son Sen (Defense Minister and responsible for the Santebal, the Political Police), Yun Yat (Minister), Thiounn Thioeunn (Minister), Ta Mok (Chief of Military Command), and his deputy Ke Pauk.20  Many suspected perpetrators were also killed in the military struggle with Vietnam or eliminated as internal threats to the Khmer Rouge itself.  So far the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC) has prosecuted the following cases:

Kang Kek Iew (AKA Comrade Duch)

  • The head of the Khmer Rouge’s internal security branch who extended the prison system nationwide.  He was responsible for overseeing the notorious Tuol Sleng prison in Phnom Pehn.  Kang Kek Iew was placed in charge of Tuol Sleng together with his lieutenants Mam Nai and Tang Sin Hean.  Approximately 16,000 Cambodians were killed within the Tuol Sleng prison.  There are only seven known survivors.21
  • He was the first Khmer Rouge leader to be tried by the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia and was convicted of crimes against humanity, murder, and torture.
  • During his trial, Kang Kek Iew admitted his guilt over the crimes carried out in Tuol Sleng and on July 26, 2010, he was found guilty on charges of crimes against humanity, murder, and torture in which he was given a sentence of 30 years imprisonment.22

Nuon Chea (AKA Brother Number Two)

  • Second in command of the Khmer Rouge regime and was their chief ideologist.
  • Nuon Chea was arrested at his home on September 19th, 2007, and charged with war crimes and crimes against humanity.23  He denied all charges but was ultimately convicted of crimes against humanity and sentenced to imprisonment for the remainder of his life.24

Ieng Sary (AKA Brother Number Three)

  • A co-founder and senior member of the Khmer Rouge, he was the group's Minister of Foreign Affairs as well as Deputy Prime Minister.
  • Ieng Sary was arrested on November 12th, 2007, for war crimes and crimes against humanity.  Before the trial could conclude, Ieng Sary died of a gastrointestinal problems.25

Ieng Thirith

  • Minister of Social Affairs from 1975 until 1979.
  • Ieng Thirith was arrested on November 12, 2007, after being indicted by the Cambodian Tribunal.26 She was arrested for crimes against humanity and “planning, direction, coordination and ordering of widespread purges…and the unlawful killing or murder of staff members from within the Ministry of Social Affairs.”27  Following evaluations from medical experts, she was ruled mentally unfit to stand trial due to her severe case of Alzheimer’s Disease.28

Khieu Samphan

  • Was an extremely powerful politician in the Khmer Rouge and served as head of state of Cambodia from 1976 until 1979.
  • Khieu Samphan was arrested on November 19, 2007, charged with crimes against humanity, and was given a life sentence.29

The Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia has been criticized for being slow, as only three people who were sentenced to life imprisonment in 2011 have been tried and convicted.30  There have also been allegations of corruption and politicization since the Chambers have been in session and concerns about the costs of the court, which has exceeded over $200 million.31

In 2013, Cambodian Prime Minister Hun Sen and Cambodia’s National Assembly approved a bill, which makes illegal the denial of the Cambodian genocide and the atrocities that were committed by the Khmer Rouge.32


[1] “Cambodia 1975.”  Peace Pledge Union Information.  http://www.ppu.org.uk/genocide/g_cambodia.html

[2] “Cambodia 1975.”

[5] Joel Brinkley. Cambodia’s Curse:  A Modern History of a Troubled Land. (2011). pg. 40.

[6] Alex Alvarez. Governments, Citizens, and Genocide: A Comparative and Interdisciplinary Approach. Indiana University Press, 2001). pg. 50.

[8] “Cambodia 1975.”  Peace Pledge Union Information.  http://www.ppu.org.uk/genocide/g_cambodia.html

[9] “Cambodia 1975.”  Peace Pledge Union Information.  http://www.ppu.org.uk/genocide/g_cambodia.html

[10] Alex Alvarez. Governments, Citizens, and Genocide: A Comparative and Interdisciplinary Approach. (Indiana University Press, 2001). pg. 12.

[11] Joel Brinkley. pg. 38.

[12] Joel Brinkley. pg. 39.

[13] Craig Etcheson. After the Killing Fields: Lessons from the Cambodian Genocide. Greenwood.  (2005).

[14] Patrick Heuveline. ‘Between One and Three Million’: Towards the Demographic Reconstruction of a Decade of Cambodian History (1970-79). Population Studies (Taylor & Francis, 1998) pp. 49-65.

[15] Joel Brinkley. Cambodia’s Curse:  A Modern History of a Troubled Land. (2011). pg.  53.

[16] Joel Brinkley. pg. 53

[17] Joel Brinkley. pg. 134.

[18] Joel Brinkley. pg. 133.

[19] Sopheada Phy.  Getting Away With Murder:  The Khmer Rouge Tribunal.  University for Peace and Conflict.  Nov. 11th, 2011.

[20] Criminal Court for Cambodia:  Establishment of Extraordinary Chambers Responsible for the Prosecution of Crimes Committed by the Khmer Rouge in Cambodia. Trial.  June 6, 2014.  http://www.trial-ch.org/en/resources/tribunals/hybrid-tribunals/criminal-court-for-cambodia.html

[21] Paul R. Bartrop. A Biographical Encyclopedia of Contemporary Genocide. (2012).

[22] Paul R. Bartrop. A Biographical Encyclopedia of Contemporary Genocide. (2012).

[23] Corfield, Justin J. Corfield. “Nuon Chea,” The Encyclopedia of the Vietnam War A Political, Social, and Military History. (2011).

[24] Euan McKirdy.  Top Khmer Rouge leaders found guilty of crimes against humanity, sentenced to life in prison.  (CNN, Aug. 11th, 2014).

[25] Ieng Sary, Khmer Rouge Leader Tied to Genocide, Dies at 87.  New York Times, March 14th, 2013.

[26] Ian MacKinnon. Leading Khmer Rouge figures arrested. (The Guardian, November 12th, 2007).

[27] Ker Munthit. Ieng Thirith:  A pioneer among female leaders of the Khmer Rouge. (MSNBC. Associated Press. Nov. 18th, 2007).

[28] Sothanarith Kong.  Tribunal Finds Ieng Thirith Unfit for Upcoming Trial.  (VOA Khmer, Feb. 2nd, 2014).

[29] Ker Munthit. Ex-Khmer Rouge Head of State Charged. (Associated Press, November 19th, 2007).

[30] Cambodia sentence two top Khmer Rouge leaders to life in prison.  The Telegraph. (Associated Press. August 7th, 2014).

[31] Charlie Campbell.  Cambodia’s Khmer Rouge Trials are a Shocking Failure.  (Time, Feb. 13th, 2014).

[32] Sopheng Cheang.  Cambodia Passes Bill Criminalizing Genocide Denial.  (Associated Press, June 7th, 2013).

آيا می‌دانستيد؟

اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
در بهار سال ۱۹۹۴، شبه‌نظامیان هوتو حدود یک میلیون نفر از مردم رواندا و عمدتا از قوم توتسی را به قتل رساندند. اما تفکیک قومی شدید میان توتسی‌ها، و اکثریت هوتو‌، یک پدیده جدید است؛ اصولا در آغاز اصطلاح «توتسی» به مردم دامدار ثروتمند اطلاق می‌شد، در حالی که «هوتو»‌ها کشاورز بودند. با ظهور حکومت استعماری بلژیک، مردم رواندا مجبور شدند که کارت‌های شناسایی که روی آن قومیت آن‌ها ذکر شده بود، همراه داشته باشند. این اقدام و نیز ممنوعیت هوتو‌ها در دسترسی به آموزش عالی و تبعیض‌های دیگر زمینه‌ساز وقوع نسل‌کشی شد.
در سال ۱۹۲۰، هنری فورد، صنعت‌گر یهودستیز، گزیده‌هایی از پروتکل‌های بزرگان یهود را به عنوان بخشی از یک سری سرمقالات موهن و تحقیرآمیز در روزنامه خصوصی خود، دیربورن ایندیپندنت، منتشر کرد. عموم مردم علاقه‌ای بدان نشان ندادند، و روزنامه نیویورک تایمز پروتکل‌ها را به عنوان «عجیب‌ترین ملغمه‌ای از ایده‌های احمقانه که تاکنون به مطبوعات راه یافته» محکوم کرد. با این حال، انتشار پروتکل توسط فورد به گسترش افکار یهودستیزانه در آمریکای مدرن کمک کرد، و پروپاگاندای فورد بعد‌ها توسط گوبلز و هیتلر مورد ستایش قرار گرفت.
کشور سیرالئون نماد رواداری مذهبی در غرب آفریقا است. با یک رئیس‌جمهور مسیحی که منتخب ملتی است که حدود ۷۰ درصد آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند، هر دو گروه مسلمانان و مسیحیان این کشور در کنار یک‌دیگر به نیایش می‌پردازند در حالی که تغییر مذهب و ازدواج‌های بین پیروان ادیان مختلف متداول است. حتی برخی از شهروندان سیرالئون پیرو هر دو دین هستند؛ افرادی که به عنوان «کریس-ماس» شناخته می‌شوند و برای ادای نماز به طور منظم در مسجد حضور می‌یابند در حالی که صادقانه و با ایمان یکشنبه‌ها در کلیسا حاضر می‌شوند. (جهت اطلاع بیش‌تر ر.ک.: )
در کانادا آزادی مذهبی در سطح ملی، ایالتی، و محلی به شدت مورد حمایت قرار گرفته است. منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که بخشی از قانون اساسی کشور را تشکیل می‌دهد، تبعیض بر مبنای دین و مذهب توسط دولت را ممنوع و آزادی عقیده و مذهب را تضمین می‌نماید. قوانین ایالتی حقوق بشر از این هم فرا‌تر می‌رود و کارفرمایان، ارائه‌دهندگان خدمات و دیگر اشخاص خصوصی را مستلزم می‌دارد که هم‌سازی معقولی را برای همگان، صرف‌نظر از عقاید مذهبی آن‌ها فراهم کنند.
در اواخر قرن نوزدهم میلادی، هزاران مهاجر از جنوب آسیا برای ساخت یک شبکه راه‌آهن در اوگاندا که در آن زمان تحت‌الحمایه بریتانیا بود، به شرق آفریقا رفتند. در طول قرن بعد، بسیاری از این کارگران و فرزندان آن‌ها در اقتصاد رو به رشد داخلی به مشاغلی پرسود دست یافتند. اما به قدرت رسیدن عیدی امین در سال ۱۹۷۱ برای آن‌ها مشکل‌آفرین شد. با سوءاستفاده از احساسات ملی‌گرایانه بومیان اوگاندا، وی مهاجران آسیای جنوبی را «زالو» نامید و همراه با تهدید به زندان، دستور به اخراج فوری آن‌ها داد. بریتانیا سعی کرد میانجی‌گری کند، اما در ‌‌نهایت ناچار به پذیرفتن حدود ۲۷ هزار پناهنده از اوگاندا شد که منجر به از بین رفتن جمعیت هندی و پاکستانی در اوگاندا گردید.
ایالات متحده آمریکا در سیاست خود دارای تعهد رسمی به ترویج و ارتقای آزادی مذهبی در سراسر جهان است. در سال ۱۹۹۸، کنگره آمریکا قانون آزادی بین‌المللی مذهبی را به تصویب رساند و به موجب آن کمیسیون آزادی بین‌المللی مذهبی ایالات متحده تاسیس گردید. این کمیسیون بر وضعیت آزادی مذهبی در سراسر جهان نظارت می‌کند و به دولت ایالات متحده توصیه‌هایی را از جمله در مورد تعیین ناقضان جدی و مکرر آزادی مذهبی به عنوان «کشورهای مورد نگرانی خاص» (سی‌پی‌سی) ارائه می‌کند.
ولتر، از بزرگ‌ترین متفکران عصر روشن‌گری، علی‌رغم انتقاد شدید از مذهب سازمان‌یافته، از مدافعان قاطع رواداری مذهبی بود. معروف‌ترین نمونه دفاع وی با یک تراژدی شروع شد. در اکتبر ۱۷۶۱، جسد مارک‌آنتوان کالاس، مرد جوانی از یک خانواده پروتستان در فرانسه کاتولیک، در مغازه پدرش در تولوز پیدا شد که به احتمال زیاد با خودکشی به زندگی خود پایان داده بود. افکار عمومی به سرعت متوجه ژان، پدر او، به عنوان متهم اصلی شد؛ باور بر این بود که وی برای جلوگیری از گرویدن مارک‌آنتوان به مذهب کاتولیک، او را به قتل رسانده است. ژان بار‌ها به طور غیرانسانی مورد شکنجه قرار گرفت و در ‌‌نهایت اعدام شد. ولتر که از بی‌عدالتی آشکار این پرونده به خشم درآمده بود، توانست حکم عفو پس از مرگ ژان را بگیرد، و رساله معروف خود در مورد رواداری مذهبی را به رشته تحریر درآورد.
زمانی افغانستان دارای آثار باستانی متعدد مربوط به دوران پیش از اسلام بود، اما طالبان و دیگر گروه‌های غارت‌گر بسیاری از این آثار زیبا را در مخاصمات وحشیانه‌ای که گریبان‌گیر کشور بود، نابود کردند. با این حال، برخی از افغان‌ها در جهت حفظ میراث کشور اقدام کردند. زمانی که ارتش شوروی در سال‌های ۸۹-۱۹۸۸ از افغانستان خارج شد و یک جنگ داخلی سخت در کشور سرگرفت، عمر خان مسعودی، از مسئولان موزه ملی افغانستان در جهت حفظ آثار باستانی از دست غارت‌گران وارد عمل شد. با دفن گنجینه طلای باختری و مجسمه‌های ساخته‌شده از عاج در زیر کاخ ریاست جمهوری و خیابان‌های کابل در سال ۱۹۸۹، وی نهایتا پس از چهارده سال بسیاری از این آثار گران‌بها را آسیب‌ندیده بیرون آورد و آن‌ها را را به حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت افغانستان عرضه داشت.
بهاییان ایران از زمان تاسیس این مذهب در اواسط قرن نوزدهم میلادی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. این آزار و اذیت پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به شدت افزایش یافت، و تا به امروز ادامه دارد. با حدود ۳۰۰ هزار پیرو، بهاییان بزر‌گ‌ترین گروه مذهبی غیرمسلمان در ایران را تشکیل می‌دهند، اما جزء اقلیت‌های مذهبی به‌رسمیت‌شناخته‌شده در قانون اساسی کشور نیستند و در نتیجه مشمول حمایت‌های مقرر در آن نمی‌شوند. امروزه بهاییان مرتبا مورد ارعاب، بازداشت خودسرانه، تخریب اموال، محرومیت از اشتغال و دسترسی به آموزش عالی قرار می‌گیرند. رهبران آیین بهایی در ایران هم‌چنان در زندان به سر می‌برند.
پیش از این که نخستین استعمارگران بریتانیایی در سال ۱۷۸۸ وارد خلیج بوتانی شوند، بیش از ۳۵۰ گروه مختلف از بومیان استرالیایی با زبان‌های بومی متعدد و طیف گسترده‌ای از آداب و رسوم فرهنگی در استرالیا وجود داشت. بیماری‌های واردشده از اروپا شمار جمعیت بومی را به شدت کاهش داد. آن‌هایی که جان سالم به در بردند، در بیش‌تر تاریخ استرالیا قانونا به حاشیه رانده شدند و قانون اساسی سال ۱۹۰۱ استرالیا حقوق شهروندی را برای آن‌ها به رسمیت نشناخت. تا این که نهایتا در سال ۱۹۶۲، اصلاحات حقوقی به بومیان استرالیایی که تعدادشان رو به کاهش بود، حق رای اعطا کرد.
در اوایل قرن بیستم میلادی، گروه کو کلاکس کلان مسئول مرگ هزاران نفر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بود، و نمادهای آن -مانند صلیب سوزان- القاگر وحشت و ترس در سراسر کشور بود. اما در سال ۱۹۴۶، ضربه قابل توجهی توسط یک شهروند به کلان وارد شد. استتسون کندی، نویسنده و فعال مدنی، با نفوذ به این گروه طی چند ماه توانست اطلاعات مهمی در مورد آیین‌های محرمانه و کلمات رمزی آن جمع کند؛ کندی اطلاعات خود را با نویسندگان یک برنامه رادیویی، سوپرمن، به اشتراک گذاشت که منجر به پخش «قبیله صلیب آتشین» شد و در طول دو هفته اسرار محرمانه کلان را افشا کرد. با کم‌ارزش و تحقیر کردن کلان، این برنامه ابهت و جذبه آن را از بین برد. با گذشت زمان، این گروه به سرعت رو به زوال گذاشت و امروزه دارای تنها چند هزار عضو فعال است.
در تلاشی برای تحول اجباری اتحاد جماهیر شوروی به یک بهشت سوسیالیستی، حزب کمونیست حذف دین را به عنوان یک ضرورت ایدئولوژیک اعلام کرد. اگرچه کلیسای ارتدوکس عمیقا درآمیخته در جامعه روسیه قبل از انقلاب بود، حکومت اظهار عقیده به صورت عمومی را ممنوع اعلام کرد، صد‌ها مکان عبادت را تخریب کرد، و صد‌ها کشیش را اعدام کرد. با این حال، ایمان به مذهب ارتدوکس در روسیه ریشه‌دار باقی ماند – زمانی که نظام کمونیسم در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ از هم فروپاشید، میلیون‌ها نفر غسل تعمید داده شدند و هزاران نفر به عنوان کشیش منصوب شدند. علی‌رغم تلاش برای حذف دین، امروزه اکثریت روس‌ها خود را مسیحی ارتدوکس می‌دانند.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
در سال ۲۰۱۲، بخشی از اکثریت بودایی کشور، اقلیت مسلمانان برمه را به توطئه برای تسلط بر کشور متهم کردند و در نتیجه آن، محیط آن‌لاین شاهد اشاعه گسترده سخنان نفرت‌انگیز توسط کاربران برمه‌ای فیسبوک بود. با سخنان تند و اهانت‌آمیز آن‌لاین که به آتش اختلافات دنیای واقعی دامن می‌زد، جنبش پانزاگار برای مبارزه با این روند تشکیل شد. پانزارگار به معنای «صحبت گل» در فارسی است، و این جنبش با طراحی یک سری استیکرهای فیسبوکی «صحبت گل» برای ارسال ذیل مطالب توهین‌آمیز وارد عمل شد. این استیکر‌ها کارتونی و شاد هستند و در پی تشنج‌زدایی از بحث‌ها و استدلال‌های داغ از طریق تذکرهای خوشایندی برای رعایت احترام و رواداری هستند.

  هر کس باید از حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار باشد. این حق شامل آزادی برای داشتن یا انتخاب مذهب یا عقیده توسط خود فرد می‌شود و [هم‌چنین] شامل آزادی فردی یا در باهمستان با دیگران و در مکانی عمومی یا خصوصی، برای اظهار عقیده یا مذهب خویش از طریق عبادت کردن، برگزاری مراسم، انجام و تدریس آن است.

- میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶

  همدردی یک مقوله مذهبی نیست [بلکه] یک مقوله انسانی است. یک کالای لوکس و تجملاتی نیست [بلکه] کالایی ضروری برای آرامش و ثبات ذهنی خودمان است. همدردی برای نجات و بقای انسان ضروری است.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)

 من نمی‌خواهم چهارطرف خانه‌ام دیوار باشد و پنجره‌ها مسدود باشند. [بلکه] می‌خواهم [نسیم] فرهنگ تمام سرزمین‌ها، تا سرحد ممکن، به خانه‌ام بوزد. ولی اجازه نخواهم داد هیچ فرهنگی به خانه من تحمیل شود و هرگز در خانه فردی دیگر به عنوان غریبه، گدا یا برده زندگی نخواهم کرد. 

- مهاتما گاندی (۱۹۴۸ – ۱۹۶۹)، رهبر جنبش استقلال هند، ۱۹۲۷

  نفرت مشکلات بسیاری را در این جهان ایجاد کرده، اما یکی را تا کنون حل نکرده است.

- مایا آنجلو (۱۹۲۸-۲۰۱۴)، نویسنده و شاعر آمریکایی

 من هیچ خصومتی با کسی ندارم، هر کس کرامت انسانی را پاس دارد، فارغ از دین و باورش، سر خود را برای تعظیم در پیشگاهش فرود می‌آورم و او را عزیز می‌دارم.

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

  پاسخ دادن نفرت با نفرت، نفرت را افزون می‌کند، انگار که تاریکی بیشتری را بر شبی بی‌ستاره بپاشانید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، دوست داشتن دشمنانت، ۱۹۵۷

 اول سراغ سوسیالیستها آمدند و من اعتراض نکردم چون سوسیالیست نبودم. بعد سراغ اعضای اتحادیه کارگری آمدند، و من اعتراض نکردم چون عضو اتحادیه کارگری نبودم. بعد سراغ یهودیان آمدند و من باز اعتراض نکردم چون یهودی نبودم. تا این که سراغ من آمدند و دیگر کسی باقی نمانده بود که برای من اعتراض کند.

- مارتین نیمولر (۱۸۹۲-۱۹۸۴)، کشیش لوتران و عالم الهیات آلمانی ضد نازی، ۶ ژانویه ۱۹۴۶

  همدردی گهگاه توانایی مهمی برای درک زندگی فردی دیگر و قرار دادن خود در موقعیت او است. همدردی آگاهی از این امر است که واقعا هیچ آرامش و لذتی نمی‌تواند برای من وجود داشته باشد مگر این که برای تو هم فراهم باشد.

- فردریک بیوکنر (۱۹۲۶-کنون)، عالم الهیات و نویسنده آمریکایی

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.  

- آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  آرزوی خدا این است که تو، من و همه ما بفهمیم که اعضای یک خانواده‌ایم، که برای با هم بودن ساخته شده‌ایم، برای خوبی و برای مهرورزی.

- دزموند توتو (۱۹۳۱-اکنون)، فعال حقوق اجتماعی آفریقای جنوبی و اسقف بازنشسته، ۲۶ آوریل ۲۰۰۵

  هیچ‌کس در بدو تولد از دیگری به خاطر رنگ پوست، پیشینه، یا دین‌اش متنفر نیست. انسان باید نفرت ورزیدن را یاد بگیرد و اگر می‌تواند نفرت‌ورزی را بیاموزد پس [به راحتی] می‌تواند محبت کردن و عشق ورزیدن را فرا گیرد چون عشق به طبیعت قلب انسان بیش‌تر می‌نشیند تا احساس مخالفش.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، راه دشوار آزادی: زندگی‌نامه خودنوشت نلسون ماندلا، ۱۹۹۵

 برای ساخت آینده باید گذشته را شناخت.

- اتو فرانک، (۱۸۸۹-۱۹۸۰)، تاجر آلمانی و پدر آن و مارگوت فرانک، (۱۹۶۷)

  تاریکی نمی‌تواند بر تاریکی غلبه کند؛ این کار تنها از روشنایی برمی‌آید. نفرت نمی‌تواند بر تنفر غلبه کند؛ این کار تنها از عشق برمی‌آید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، قدرت دوست داشتن، ۱۹۶۳

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.

  - آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  ما گذشته دهشتناک خود را به یاد می‌آوریم تا بتوانیم به آن رسیدگی کنیم، تا بدون این‌که فراموش کنیم، در مواقعی که بخشش یک ضرورت است، گذشت کنیم؛ تا مطمئن شویم که دیگر هرگز چنین امری غیرانسانی ما را از هم جدا نخواهد کرد، و برای این که میراثی را ریشه‌کن سازیم که تهدیدی خطرناک در کمین دموکراسی ماست.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، ۲۵ فوریه ۱۹۹۹

  رواداری و بردباری نباید به عنوان نشانه‌های ضعف شناخته شوند، آن‌ها نشانه‌های قدرت هستند.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲

 هیچ فردی نباید مجبور به انجام یا حمایت از هر گونه آیین یا عبادت مذهبی شود یا به نوعی دیگر، به خاطر اعتقادات و باورهای مذهبی‌اش تحت آزار قرار گیرد، بلکه تمام مردم باید بتوانند آزادانه باورهای مذهبی خویش را اظهار کرده و با بحث، آن‌ها را پاس دارند.

- توماس جفرسون (۱۷۴۳-۱۸۲۶)، نویسنده اعلامیه استقلال و سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده، اعلامیه آزادی مذهبی ویرجینیا، ۱۷۸۶

  آزادی عقیده لزوما باید مجاز شناخته شود و بر مردم نیز باید بر همین منوال حکومت کرد تا همه بتوانند در کنار هم زندگی کنند، گرچه آشکارا عقاید متفاوت و مخالفی [با یک‌دیگر] داشته باشند.

- باروخ اسپینوزا (۱۶۳۲-۱۶۷۷)، فیسلوف آلمانی، رساله الهی-سیاسی، ۱۶۷۰

  رواداری [نه تنها] به معنای عدم تعهد به باور خویش نیست، بلکه سرکوب و محاکمه دیگران [بر سر عقیده] را نیز محکوم می‌کند.

- جان اف کندی (۱۹۱۷-۱۹۶۱) سی و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۱۰ اکتبر ۱۹۶۰

  رواداری یعنی احترام قائل بودن برای فردی دیگر، نه به این خاطر که او اشتباه می‌کند یا حتی به این خاطر که حق با اوست، بلکه به این دلیل که او انسان است.

- جان کاگلی (۱۹۱۶-۱۹۷۶) نویسنده کتاب دین در دورانی سکولار، ۱۹۶۸

  همان‌طور که رواداری سرچشمه صلح و آرامش است، نارواداری منشا بی‌نظمی و درگیری است.

- پی‌یر بل (۱۶۴۷-۱۷۰۶)، فیلسوف فرانسوی، ۱۶۸۶

 رواداری چیست؟ نتیجه انسانیت است. همه ما از ضعف و خطا ساخته شده‌ایم؛ بیایید متقابلا نسبت به کوته‌فکری‌های یک‌دیگر گذشت کنیم، که این اولین قانون طبیعت است.

- ولتر (۱۶۹۴-۱۷۷۸)، نویسنده عصر روشن‌گری، تاریخ‌نگار و فیلسوف فرانسوی، ۱۷۶۴

 جایی که کتاب‌ها را می‌سوزانند، انسان‌ها را نیز خواهند سوزاند.

- هاینریش هاینه (۱۷۹۷-۱۸۵۶)، شاعر، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و منتقد ادبی آلمانی، نمایشنامه المنصور، ۱۸۲۱

 من به مسلمانان، یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان، بودایی‌ها، بهایی‌ها و سایرین احترام می‌گذارم، حتی به خداناباورانی که به اصول انسانی معتقدند احترام می‌گذارم. من همه آن‌ها را از صمیم قلب دوست دارم و دست تک‌تک‌شان را می‌بوسم. 

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

توانا را ببينيد

درباره توانا

توانا: آموزشکده جامعه مدنی ایران، موسسه‌ای پیشگام در زمینه آموزش آنلاین است. توانا در تاریخ ۱۷ می سال ۲۰۱۰ با هدف حمایت از شهروندی فعال و رهبری مدنی در ایران از طریق راه‌های گوناگون برای آموزش شهروندی و برنامه‌های ظرفیت‌سازی برای جامعه مدنی، شروع به کار کرد. چشم‌انداز توانا دست‌یابی به جامعه‌ای آزاد و باز برای ایرانیان است، جامعه‌ای که در آن هر ایرانی از فرصت‌های برابر، عدالت و آزادی‌های کامل مدنی و سیاسی بهره‌مند شود.

درباره پروژه رواداری

پروژه رواداری در صدد است تا منبع الهامی باشد برای پلورالیسم (چندفرهنگی)، آگاهی، آزادی مذهبی و به رسمیت شناختن تفاوت در میان شهروندان. پروژه رواداری با تهیه و استفاده از مجموعه متنوعی از منابع آموزشی به زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی، بر نقش هر فرد برای مقابله با نفرت تاکید داشته و به برشمردن فواید زندگی روادارانه در جامعه‌ای باز و آزاد می‌پردازد. پروژه روادری از طریق آموزش سعی دارد تا جلوی اذیت و آزار و نسل‌کشی [اقلیت‌ها] را گرفته و بذرهای بنیادین جامعه‌ای پایدار و متنوع را در خاورمیانه بزرگ کاشته و پرورش دهد.

به توانا بپيونديد