Rwanda

شما اینجا هستید

منبع : 
World Without Genocide

Rwandan Genocide​

What?

The “Rwandan Genocide” refers to the 1994 mass slaughter in Rwanda of the ethnic Tutsi and politically moderate Hutu peoples. The killings began in early April of 1994 and continued for approximately one hundred days until the “Hutu Power” movement’s defeat in mid-July. The genocide was carried out primarily by Hutu supremacist militia groups, co-perpetrated by the state government of Rwanda, the Rwandan Army, and Rwandan civilians in compliance with the “Hutu Power” movement. By its conclusion, at least 500,000 ethnic Tutsis were murdered, along with thousands of Tutsi sympathizers, moderate Hutus, and other victims of atrocity. Some estimates claim anywhere between 800,000- 1,000,000 killed, with another 2 million refugees (mostly Hutus fearing the retribution of the newly-empowered Tutsi rebel government) packed in disease-ridden refugee camps of neighboring Burundi, Tanzania, Uganda, and former Zaire.

Where?

Rwanda is a very small country (about the size of Maryland), located near the center of Africa, a few degrees south of the Equator. It is separated from the Democratic Republic of Congo (former Zaire) by Lake Kivu and the Ruzizi River valley to the west; it is bounded on the north by Uganda, to the east by Tanzania, and to the south by Burundi. The capital, Kigali, is located in the center of the country. According to the 1991 national census, the total population of Rwanda was 7.7 million, with 90 percent of the population in the Hutu ethnic group, 9 percent Tutsi, and 1 percent Twa. The Rwandan Genocide itself began with mass killings in Kigali, but over the course of its 100-day duration, killing spread to all corners of the country.

When?

The Rwandan genocide took place over a time span of only 100 days, between April and July, 1994.

Who?

Victims

Hutu nationalist group Parmehutu led a social revolution which overthrew the Tutsi ruling class, resulting in the death of around 20,000 Tutsis and the exile of another 200,000 to neighboring countries. Rwandan independence from Belgium would follow in 1961, marking the establishment of a Hutu-led Rwandan government. The Tutsis remaining in Rwanda, mostly due to intermarriage or other family ties, would be discriminated against as racially “lesser” citizens by the new Hutu government. The RPF (Rwandan Patriotic Front) was formed in 1985 as a political group of Tutsi nationalist exiles who demanded the right to return to their homeland as citizens and an end to social discrimination against the Tutsi in Rwanda. The RPF rebels invaded Rwanda from neighboring Uganda in October of 1990, re-igniting Tutsi hatred throughout Rwanda. It was this act of Tutsi aggression, coupled with decades of discrimination and fear for a loss of power, that paved the way to genocide. Killed alongside the Tutsi people were those native Rwandan Hutu, who sympathized with their Tutsi neighbors and resisted by defending, hiding, or providing aid to their Tutsi neighbors. Moderate Hutus, many of whom refused to take action against their Tutsi neighbors, were also victimized in the genocide.

Perpetrators

Most of the killing was carried out by two Hutu radical militant groups: the Interahamwe and the Impuzamugambi. Armed, backed, and led by the government of Rwanda (MRND), the Interahamwe are remembered today as the driving force of the genocide, comprised mostly of young Hutu men, brainwashed by the “Hutu Power” ideology. Springing from a separate political entity, the CDR, the Impuzamugambi was made up of members of the CDR’s youth wing. These forces were fewer in number than those of the Interahamwe. The “more-extreme” anti-Tutsi agenda of the CDR reflected on the Impuzamugambi; their killings were often regarded as less organized, and more vicious. The genocide was obviously supported by the Hutu-led government (MRND) and members of the Rwandan army: they armed and directed militias, dispatched killing orders, and even participated in the rounding up of victims themselves. The most unsettling co-perpetrators of the genocide, however, were those Rwandan civilians who collaborated with and supported the genocide. Many Tutsis and moderate Hutus were handed over and/or killed by their own neighbors, also bent on anti-Tutsi sentiment.

How?

Unlike other genocides of the 20th century, the Rwandan genocide unfolded before the eyes of the national media. Journalists, radio broadcasters, and TV news reporters covered the events live from Rwanda, until the violence escalated to fanatical levels and all foreigners were encouraged to evacuate. In short, the world knew of the genocide from its first day up until its conclusion. Mark Doyle, a reporter for the BBC in Kigali, tried to explain the situation to the world in late April 1994 as follows,

“…you have to understand that there are two wars going on here. There’s a shooting war and a genocide war. The two are connected, but also distinct. In the shooting war, there are two conventional armies at each other, and in the genocide war, one of those armies, the government side with help from civilians, is involved in mass killings.”

UNAMIR, the UN peacekeeping force in Rwanda, was present on the ground throughout the course of the genocide. With disregard to the violence portrayed in the national media, France, Belgium, and the United States declined to send additional support, despite UNAMIR’s specific warnings to the UN Security Council in early 1994, describing the Hutu militia’s plan for extermination. The Security Council denied UNAMIR’s request to intervene, and in early April, the Belgian contingency of UNAMIR’s force were pulled out, due to the murder of ten Belgian soldiers. Almost overnight, 4500 UNAMIR peacekeepers on the ground were reduced to a mere 260. Not until mid-May (approx. 500,000 Rwandans had already been killed) did the UN recognize that “acts of genocide may have been committed,” at which point the UN pledged to send in 5,500 troops and 50 armored personal carriers. This force, however, was further delayed due to continuing arguments between the UN and the U.S. army over the cost of the Armored Personnel Carriers. The genocide would be ended by the RPF overthrow of the Hutu Regime in July; the UN intervention never occurred. The state support for the genocide in Rwanda was no doubt one of its primary engines. The Hutu-led government provided arms, planning, and leadership for the militias. It also funded the RTLM “Hutu Power” radio broadcast, the primary source of “brainwashing” for the Rwandan civilians who also took part in the genocide.

Response?

Immediately following the RPF takeover, around 2 million Hutus (perpetrators, bystanders, and resistors to the genocide) fled into the neighboring countries to avoid potential Tutsi retribution. Thousands died of epidemics, which spread like wildfire through to overcrowded refugee camps. The refugee presence in Zaire, among other factors, led to the first Congo War in 1996 and the formation of the Democratic Republic of Congo. Due to worsening conditions in the DRC and Tanzania, more than a million Rwandan refugees would return home by 1997. Back in Rwanda, the fully regenerated “UNAMIR 2” assumed control until March 8th, 1996. They faced the enormous task of cleaning up a war-torn country side, and dealing with the bodies of more than 1 million victims of genocide and war. The “machete” would become a symbol, synonymous to the Rwandan genocide for its widespread use by untrained civilians, to hack their neighbors to death. With the return of the refugees, the long-awaited genocide trials could proceed. The International Criminal Tribunal for Rwanda, located in Arusha, Tanzania, began proceedings in 1996. As of Spring 2012,  the Tribunal has completed 35 trials and convicted 29 persons guilty of war crimes, acts of genocide, rape, and the creation of “hate media.” Eight trials are currently in progress, one accused criminal awaits trials in detention, and another 10 criminals remain at large, mostly presumed dead.

 

Supplementary Essays

The International Criminal Tribunal for Rwanda

*This paper was written by Ina Ziegler, a University of Minnesota Alumna

On November 2, 2007, I had the honor of visiting the International Criminal Tribunal for Rwanda in Arusha, Tanzania. I attended with twenty-seven other university students as part of the International Honors Program, a study-abroad program focusing on issues of globalization. At the tribunal, we received an initial briefing about its purpose. It was created November 8, 1994, by the United Nations, to prosecute those responsible for orchestrating the murder of more than 800,000 Rwandans during that same year. The first trial began in January 1997; since then, twenty-seven judgments have been made, involving thirty-three accused persons. Twenty-eight were convicted, and five acquitted. Twenty-seven accused persons are being tried now, and eighteen indicted remain at large. This brings the total to seventy-eight indictments.

We were able to sit in on the trial of a man named Bikindi. Mr. Bikindi is a musician and performer, and he is accused of creating songs and dances that encourage people to kill Tutsis and commit other acts of violence. It’s a fascinating case and the decision will set a strong precedent for the future; it brings in issues of free speech, artistic license, and responsibility and accountability for artistic creation. It is also a reminder of the enormous power that music, dance, and other art forms have, and how that power can be exploited and used in dangerous and deadly ways.

During the portion of the trial we attended, Mr. Bikindi was being asked by the prosecutor about his ties to the government, and about a particular photograph which showed members of his dance troupe wearing uniforms of the interahamwe, the Hutu militia. A long discussion ensued, in which Mr. Bikindi argued at length about the meaning of the words uniform and costume, and whether the photograph therefore revealed that his dancers were part of the militia or simply acting, providing entertainment.

It was at that point that the reality of the situation overwhelmed me. I was sitting behind a soundproof glass window, looking at ten or twelve judges and court officials surrounding this one man, Mr. Bikindi, seated at the witness stand in the center. I was listening to an inane conversation about costumes versus uniforms, translated carefully and rapidly into my headset. Fifteen minutes later, I left the room and had pastries and coffee in the cafeteria. Is this justice? Is it really? Nearly a million people are dead. Will the conviction or acquittal of this one man, who has the confidence to sit in this place and quibble over semantics, really matter? The justice of this court can only be, at best, symbolic. And it is not that the symbols do not matter; they do, tremendously. Of course it matters that this trial is taking place; of course it matters that the rules of law, which are all we have, are being followed. Of course we have a desperate need for symbolic meaning, and this court offers that to the world, to humanity, in the best way that it can. If it is this or nothing, semantics or silence, I choose semantics. But it is not enough. It can never be enough. The only justice that would be enough is too great for me to fathom. It would indict all of us, every human being on this planet. Every person who has participated in or benefited from colonialism, which in many ways created this whole mess. Every person who killed another. Every person who supplied arms to combatants. Every person who remained silent when the genocide was happening. Every person who remains silent now, when it is still going on. The scale of guilt, of sin, is too great. No human justice can ever be great enough to encompass it. The blood of our brothers and sisters is crying out, to whatever God can hear, from the ground where our apathy, our greed, our silence, has spilled it, not just in Rwanda but in Iraq, Afghanistan, Guatemala, El Salvador, Vietnam, Laos, Bosnia, Germany, Poland, the United States—everywhere. No justice will ever be enough. I am left to wonder what, then, could possibly be great enough. We are here, and we have to survive somehow, with this burden. What can we do? I come to mercy—forgiveness—love. I don’t know if I have the right to use these words; my family has not been killed, or deported, or imprisoned. Would I still use these words if they had? I don’t know. All I know is that for now they are the only words I have. What else is there? I’m open to suggestions. Perhaps we can think about the words of Mr. Adama Dieng, the registrar of the tribunal. He shared with us a proverb from Senegal, his home: “A human being is a remedy for humanity.” The only remedy we have for the ills of this world is to be human, to feel and to love and to live. It is the only hope I have for the future. I hope that we can strive to reach the power behind the words of mercy, and love, and forgiveness; to find out what it means and to live it. We can strive to hear the voices that are crying out. We can strive to change those things that hurt us, that take away our humanity. What else is there? I see no other way to live.

 

Observations from the International Criminal Tribunal for Rwanda

*This paper was written by Whitney Hough, a University of Minnesota Alumnus

In 2008, I had the honor of visiting the International Criminal Tribunal for Rwanda. I attended as part of a study abroad program that focused on Peace and Conflict Studies in the Lake Victoria Basin. Throughout the program, we visited refugee camps, met with organizations working toward reconciliation, and lived with families who had been affected by conflict. My host family in Rwanda fled to Southern Uganda during the genocide. My host family in Uganda lived in an IDP camp for seventeen years where their youngest son, my host brother, was kidnapped. He was forced into child soldiery for four years before escaping.  These interactions taught me firsthand that there is no one more forgotten or neglected than an innocent civilian who is caught in the throes of violence. Sadly, often enough it seems that the same disregard applies when it comes to justice.

While at the courts, we spoke with Mr. Charles Phillips, the Senior Trial Attorney from the Office of the Prosecutor. Mr. Phillips tried several landmark cases during his time at ICTR, including a case involving Pauline Nyiramasuhuko, the first woman to ever be tried for crimes against humanity and the first woman to ever be charged with using rape as a crime of genocide. While she did not actually commit the rapes, she abused her power as Minister of Family and Women’s affairs to incite the militia to rape thousands of women.

Hearing about the ICTR from a judge who had been involved from the beginning shed light onto the extreme importance of an international code of justice. The courts were an important step in establishing accountability and an international standard of acceptable behavior. They took strides to define rape as a tool of genocide, held key players responsible for organizing crimes during the genocide, and began the long process of overcoming an international indifference to genocide. However, Mr. Phillips also brought attention to the many intricate steps involved in actually determining superior responsibility, and in finding and keeping the witnesses necessary to prove someone guilty. These challenges are just a few examples in the string of difficulties that face the ICTR.

While sitting in on cases was fascinating, it was interacting with people outside of the ICTR that really provoked questions of what justice means in the context of genocide. Three big questions stood out at the time.

First, who actually benefits from the form of justice given by ICTR? Who does that justice serve?

In the case that I sat in on, the room for observers was completely full of people – and every single one of them was white. When talking about this later, my host father said that in Rwanda, people do not feel connected to the courts or know the outcomes of them because Arusha is too far away for Rwandese to travel to, and translated transcripts are not sent back or distributed. He questioned whether the international community might be benefiting more from Rwanda’s courts than he was as a Rwandese citizen.

With most of the people viewing the cases not part of the actual genocide, whose justice was it really? I wondered about my host family, and the kids I had met at refugee camps in Uganda. Does locking perpetrators up behind bars in these faraway cases actually mean anything to them? Does it give them closure or any sort of benefit? Maybe in the long term – with the conflicts in Eastern and Central Africa becoming increasingly interconnected, arresting the ringleaders of one genocide might very well help to prevent the next. Arresting Joseph Kony in Uganda will ultimately benefit people in Congo and Sudan as well. But what about the short term? What about an apology or assistance for the boy I met in an orphanage whose parents were killed in front of his eyes at the age of 4? He has lived his life as an orphan since then. What about the young woman who was raped, infected with HIV, and is now an outcast from society because the rape was perceived as her fault? They are the ones whose lives were destroyed, not the international community. The kids in orphanages and refugee camps will most likely never physically see the men who organized so many crimes against them. Will they be able to come to terms with being orphans simply because the men who organized the massacre killing their parents are in jail? What justice is served for every child who lost a parent, every family who lost years of life and education in a refugee camp, and every generation of lost children? Or can any system ever create adequate individual justice for what was lost? The Gacaca courts were an important step, but people still slip through the cracks. My host sister was scoffed at when she tried to present her case of being raped because a.)it was her word against a man’s, and b.) she was fourteen years old at the time and was accused of making the story up.

So first, who benefits from the justice?

The second question that came up was who should be held accountable or tried for the crimes committed, and who gets to decide that?

My dad was a criminal military judge for 28 years. Growing up I always saw his work as clear-cut. There were the good guys and the bad guys. The bad guys were always guilty. Sentencing them to years in jail was the clear solution. Those who were victims were therefore innocent, and could then live in peace when the perpetrators were imprisoned. But what happens once the distinction between victim and perpetrator is blurred, and the line between innocent and guilty is not so straight?

Before entering Rwanda, we visited a refugee camp in Uganda comprised of 95% Hutu refugees. The men and women in this camp dictated a completely different story of what had occurred during the genocide than that told by Tutsis. They also gave us a glimpse into the discrimination that currently faces Hutus today. In their stories they focused much more on the long history leading up to the 1994 genocide – on the widespread massacre of Hutus in Burundi – on the RPF invasion of Rwanda in 1990. According to the refugees, the violence was far from one-sided. One man showed us scars all over his head from an axe that a Tutsi official had cut him with. Another claimed that some of the piles of bones that were discovered and are now being memorialized were actually bones from mass killings of Hutus. They also said that today Hutus have no freedom of speech in schools or workplaces, that the term “survivor of genocide” brings only Tutsis to the minds of most people, and that every April for genocide remembrance month, only Tutsis are remembered.  Moderate Hutus are given no place in the story. It is possible that this is all denial, and that the perpetrators are making excuses for their actions. It is also possible, however, that the division between victim and perpetrator is not as clear cut as we thought.

But if and when there is uncertainty in the distinction between perpetrator and victim, who has the right to decide which side attains justice and which side is tried? Is it simply because one side is currently in power? At the time I visited, not one Tutsi had been tried at the ICTR. Hutus were not allowed to make accusations at local Gacaca courts, and memorials failed to remember the moderate Hutus who had been killed.

Continuing along this vein, when the definition of perpetrator is blurred, at what point do we reach even further out to cast responsibility for the crimes committed? Should we hold colonists responsible for converting the terms Hutu and Tutsi from an economic differentiator into an ethnic divide? Tutsi was originally used to describe someone who owned 10 cows or more, and people moved easily between being Hutu and Tutsi based on their economic situation. Or should we blame the US media who played the O.J. Simpson trial over and over again on the news instead of sharing coverage with the genocide in Rwanda? What happens to the justice system when everyone has contributed to the genocide in some way? A close colleague of mine wrote an essay about justice after her time at ICTR. She wrote, “The only justice that would be enough is too great for me to fathom. It would indict all of us, every human being on this planet. Every person who has participated in or benefitted from colonialism. Every person who killed another. Every person who supplied arms to combatants. Every person who remained silent when the genocide was happening. Every person who remains silent now. The scale of guilt is too great. No human justice can ever be great enough to encompass it.”

The ICTR was not promised as the end-all answer to justice for everyone and every situation. But with so many uncertainties involved in international justice, the final question that came to mind from my time spent at ICTR was how can we proceed with justice when we do not know the whole truth?

After the abroad program I found myself not wanting to fully believe in anything I heard or experienced. There were so many sides to everything that it was overwhelming. It made me question whether anybody can ever believe in something concretely enough to devote his or her entire life to it and not have it be a lie. I even began doubting my own doubts, thinking that by even questioning the genocide’s story, and trying to study it intellectually, I was somehow taking away from the stories that people told. And that by trying to find facts rather than just absorbing the emotion of the genocide I was taking away people’s right to their own truths.

It is really difficult to see something you know needs to be resolved and want to help out so badly but feel like there is no solution. Such a feeling of uncertainty has almost driven me away many times. I remember thinking how easy it would be to pursue a lifestyle that ignores all of this inequity. I have a privilege to do that – but how could I live with that when I know that not everyone is in a situation to do that, and that because of our interconnectedness I would somehow be benefiting from others’ pain. Many people choose to take this life of privilege without looking back. It is so easy to do, and this is where greed comes in, this is where genocide and violence happens – in forgetting the other, in thinking only of oneself, of one’s own survival. But what would the world be like without the other? Don’t we all shape each other? Aren’t we all apart of each other? As my host brother said, “It seems key to always think about the other as your own…if you think about him and he thinks about you, then you have 2 people looking out for yourself rather than only 1, and soon the whole world is looking after each other.”

To me, justice is denying the option of turning the other way, acknowledging our own personal involvement in every situation, and working to end the negative ramifications of our individual actions. Above all, the experiences at ICTR and in Rwanda emphasized that we should always strive to question what is before us and to embrace those who are around us.

آيا می‌دانستيد؟

بهاییان ایران از زمان تاسیس این مذهب در اواسط قرن نوزدهم میلادی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. این آزار و اذیت پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به شدت افزایش یافت، و تا به امروز ادامه دارد. با حدود ۳۰۰ هزار پیرو، بهاییان بزر‌گ‌ترین گروه مذهبی غیرمسلمان در ایران را تشکیل می‌دهند، اما جزء اقلیت‌های مذهبی به‌رسمیت‌شناخته‌شده در قانون اساسی کشور نیستند و در نتیجه مشمول حمایت‌های مقرر در آن نمی‌شوند. امروزه بهاییان مرتبا مورد ارعاب، بازداشت خودسرانه، تخریب اموال، محرومیت از اشتغال و دسترسی به آموزش عالی قرار می‌گیرند. رهبران آیین بهایی در ایران هم‌چنان در زندان به سر می‌برند.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
کشور سیرالئون نماد رواداری مذهبی در غرب آفریقا است. با یک رئیس‌جمهور مسیحی که منتخب ملتی است که حدود ۷۰ درصد آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند، هر دو گروه مسلمانان و مسیحیان این کشور در کنار یک‌دیگر به نیایش می‌پردازند در حالی که تغییر مذهب و ازدواج‌های بین پیروان ادیان مختلف متداول است. حتی برخی از شهروندان سیرالئون پیرو هر دو دین هستند؛ افرادی که به عنوان «کریس-ماس» شناخته می‌شوند و برای ادای نماز به طور منظم در مسجد حضور می‌یابند در حالی که صادقانه و با ایمان یکشنبه‌ها در کلیسا حاضر می‌شوند. (جهت اطلاع بیش‌تر ر.ک.: )
پیش از این که نخستین استعمارگران بریتانیایی در سال ۱۷۸۸ وارد خلیج بوتانی شوند، بیش از ۳۵۰ گروه مختلف از بومیان استرالیایی با زبان‌های بومی متعدد و طیف گسترده‌ای از آداب و رسوم فرهنگی در استرالیا وجود داشت. بیماری‌های واردشده از اروپا شمار جمعیت بومی را به شدت کاهش داد. آن‌هایی که جان سالم به در بردند، در بیش‌تر تاریخ استرالیا قانونا به حاشیه رانده شدند و قانون اساسی سال ۱۹۰۱ استرالیا حقوق شهروندی را برای آن‌ها به رسمیت نشناخت. تا این که نهایتا در سال ۱۹۶۲، اصلاحات حقوقی به بومیان استرالیایی که تعدادشان رو به کاهش بود، حق رای اعطا کرد.
در بهار سال ۱۹۹۴، شبه‌نظامیان هوتو حدود یک میلیون نفر از مردم رواندا و عمدتا از قوم توتسی را به قتل رساندند. اما تفکیک قومی شدید میان توتسی‌ها، و اکثریت هوتو‌، یک پدیده جدید است؛ اصولا در آغاز اصطلاح «توتسی» به مردم دامدار ثروتمند اطلاق می‌شد، در حالی که «هوتو»‌ها کشاورز بودند. با ظهور حکومت استعماری بلژیک، مردم رواندا مجبور شدند که کارت‌های شناسایی که روی آن قومیت آن‌ها ذکر شده بود، همراه داشته باشند. این اقدام و نیز ممنوعیت هوتو‌ها در دسترسی به آموزش عالی و تبعیض‌های دیگر زمینه‌ساز وقوع نسل‌کشی شد.
ایالات متحده آمریکا در سیاست خود دارای تعهد رسمی به ترویج و ارتقای آزادی مذهبی در سراسر جهان است. در سال ۱۹۹۸، کنگره آمریکا قانون آزادی بین‌المللی مذهبی را به تصویب رساند و به موجب آن کمیسیون آزادی بین‌المللی مذهبی ایالات متحده تاسیس گردید. این کمیسیون بر وضعیت آزادی مذهبی در سراسر جهان نظارت می‌کند و به دولت ایالات متحده توصیه‌هایی را از جمله در مورد تعیین ناقضان جدی و مکرر آزادی مذهبی به عنوان «کشورهای مورد نگرانی خاص» (سی‌پی‌سی) ارائه می‌کند.
زمانی افغانستان دارای آثار باستانی متعدد مربوط به دوران پیش از اسلام بود، اما طالبان و دیگر گروه‌های غارت‌گر بسیاری از این آثار زیبا را در مخاصمات وحشیانه‌ای که گریبان‌گیر کشور بود، نابود کردند. با این حال، برخی از افغان‌ها در جهت حفظ میراث کشور اقدام کردند. زمانی که ارتش شوروی در سال‌های ۸۹-۱۹۸۸ از افغانستان خارج شد و یک جنگ داخلی سخت در کشور سرگرفت، عمر خان مسعودی، از مسئولان موزه ملی افغانستان در جهت حفظ آثار باستانی از دست غارت‌گران وارد عمل شد. با دفن گنجینه طلای باختری و مجسمه‌های ساخته‌شده از عاج در زیر کاخ ریاست جمهوری و خیابان‌های کابل در سال ۱۹۸۹، وی نهایتا پس از چهارده سال بسیاری از این آثار گران‌بها را آسیب‌ندیده بیرون آورد و آن‌ها را را به حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت افغانستان عرضه داشت.
در کانادا آزادی مذهبی در سطح ملی، ایالتی، و محلی به شدت مورد حمایت قرار گرفته است. منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که بخشی از قانون اساسی کشور را تشکیل می‌دهد، تبعیض بر مبنای دین و مذهب توسط دولت را ممنوع و آزادی عقیده و مذهب را تضمین می‌نماید. قوانین ایالتی حقوق بشر از این هم فرا‌تر می‌رود و کارفرمایان، ارائه‌دهندگان خدمات و دیگر اشخاص خصوصی را مستلزم می‌دارد که هم‌سازی معقولی را برای همگان، صرف‌نظر از عقاید مذهبی آن‌ها فراهم کنند.
ولتر، از بزرگ‌ترین متفکران عصر روشن‌گری، علی‌رغم انتقاد شدید از مذهب سازمان‌یافته، از مدافعان قاطع رواداری مذهبی بود. معروف‌ترین نمونه دفاع وی با یک تراژدی شروع شد. در اکتبر ۱۷۶۱، جسد مارک‌آنتوان کالاس، مرد جوانی از یک خانواده پروتستان در فرانسه کاتولیک، در مغازه پدرش در تولوز پیدا شد که به احتمال زیاد با خودکشی به زندگی خود پایان داده بود. افکار عمومی به سرعت متوجه ژان، پدر او، به عنوان متهم اصلی شد؛ باور بر این بود که وی برای جلوگیری از گرویدن مارک‌آنتوان به مذهب کاتولیک، او را به قتل رسانده است. ژان بار‌ها به طور غیرانسانی مورد شکنجه قرار گرفت و در ‌‌نهایت اعدام شد. ولتر که از بی‌عدالتی آشکار این پرونده به خشم درآمده بود، توانست حکم عفو پس از مرگ ژان را بگیرد، و رساله معروف خود در مورد رواداری مذهبی را به رشته تحریر درآورد.
در تلاشی برای تحول اجباری اتحاد جماهیر شوروی به یک بهشت سوسیالیستی، حزب کمونیست حذف دین را به عنوان یک ضرورت ایدئولوژیک اعلام کرد. اگرچه کلیسای ارتدوکس عمیقا درآمیخته در جامعه روسیه قبل از انقلاب بود، حکومت اظهار عقیده به صورت عمومی را ممنوع اعلام کرد، صد‌ها مکان عبادت را تخریب کرد، و صد‌ها کشیش را اعدام کرد. با این حال، ایمان به مذهب ارتدوکس در روسیه ریشه‌دار باقی ماند – زمانی که نظام کمونیسم در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۹۰ از هم فروپاشید، میلیون‌ها نفر غسل تعمید داده شدند و هزاران نفر به عنوان کشیش منصوب شدند. علی‌رغم تلاش برای حذف دین، امروزه اکثریت روس‌ها خود را مسیحی ارتدوکس می‌دانند.
در سال ۱۹۲۰، هنری فورد، صنعت‌گر یهودستیز، گزیده‌هایی از پروتکل‌های بزرگان یهود را به عنوان بخشی از یک سری سرمقالات موهن و تحقیرآمیز در روزنامه خصوصی خود، دیربورن ایندیپندنت، منتشر کرد. عموم مردم علاقه‌ای بدان نشان ندادند، و روزنامه نیویورک تایمز پروتکل‌ها را به عنوان «عجیب‌ترین ملغمه‌ای از ایده‌های احمقانه که تاکنون به مطبوعات راه یافته» محکوم کرد. با این حال، انتشار پروتکل توسط فورد به گسترش افکار یهودستیزانه در آمریکای مدرن کمک کرد، و پروپاگاندای فورد بعد‌ها توسط گوبلز و هیتلر مورد ستایش قرار گرفت.
اگرچه زبان هندی رایج‌ترین زبان در هند است، بیش از ۷۸۰ زبان در سراسر شبه‌قاره هند وجود دارد. اما ۲۲۰ زبان در طول ۵۰ سال گذشته از آن‌جا که آخرین متکلمان آن‌ها درگذشته و کودکان آن‌ها را نیاموخته‌اند، از بین رفته‌اند. به دلیل این که زبان هندی و انگلیسی اغلب در آموزش و پرورش و توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند، انگیزه برای حفظ زبان‌های نادر کم است، و دنیای این زبان‌ها و فرهنگ آن‌ها در حال نابود شدن است. در واکنش به این روند، جنبشی برای حفظ میراث زبانی کشور در سراسر هند ظهور پیدا کرده است و کنش‌گران با استفاده از لغت‌نامه‌های سخن‌گوی آن‌لاین، ویدیوهای یوتیوب و رسانه‌های اجتماعی برای نجات این زبان‌ها از خطر انقراض تلاش می‌کنند.
در سال ۲۰۱۲، بخشی از اکثریت بودایی کشور، اقلیت مسلمانان برمه را به توطئه برای تسلط بر کشور متهم کردند و در نتیجه آن، محیط آن‌لاین شاهد اشاعه گسترده سخنان نفرت‌انگیز توسط کاربران برمه‌ای فیسبوک بود. با سخنان تند و اهانت‌آمیز آن‌لاین که به آتش اختلافات دنیای واقعی دامن می‌زد، جنبش پانزاگار برای مبارزه با این روند تشکیل شد. پانزارگار به معنای «صحبت گل» در فارسی است، و این جنبش با طراحی یک سری استیکرهای فیسبوکی «صحبت گل» برای ارسال ذیل مطالب توهین‌آمیز وارد عمل شد. این استیکر‌ها کارتونی و شاد هستند و در پی تشنج‌زدایی از بحث‌ها و استدلال‌های داغ از طریق تذکرهای خوشایندی برای رعایت احترام و رواداری هستند.
در اوایل قرن بیستم میلادی، گروه کو کلاکس کلان مسئول مرگ هزاران نفر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بود، و نمادهای آن -مانند صلیب سوزان- القاگر وحشت و ترس در سراسر کشور بود. اما در سال ۱۹۴۶، ضربه قابل توجهی توسط یک شهروند به کلان وارد شد. استتسون کندی، نویسنده و فعال مدنی، با نفوذ به این گروه طی چند ماه توانست اطلاعات مهمی در مورد آیین‌های محرمانه و کلمات رمزی آن جمع کند؛ کندی اطلاعات خود را با نویسندگان یک برنامه رادیویی، سوپرمن، به اشتراک گذاشت که منجر به پخش «قبیله صلیب آتشین» شد و در طول دو هفته اسرار محرمانه کلان را افشا کرد. با کم‌ارزش و تحقیر کردن کلان، این برنامه ابهت و جذبه آن را از بین برد. با گذشت زمان، این گروه به سرعت رو به زوال گذاشت و امروزه دارای تنها چند هزار عضو فعال است.
در اواخر قرن نوزدهم میلادی، هزاران مهاجر از جنوب آسیا برای ساخت یک شبکه راه‌آهن در اوگاندا که در آن زمان تحت‌الحمایه بریتانیا بود، به شرق آفریقا رفتند. در طول قرن بعد، بسیاری از این کارگران و فرزندان آن‌ها در اقتصاد رو به رشد داخلی به مشاغلی پرسود دست یافتند. اما به قدرت رسیدن عیدی امین در سال ۱۹۷۱ برای آن‌ها مشکل‌آفرین شد. با سوءاستفاده از احساسات ملی‌گرایانه بومیان اوگاندا، وی مهاجران آسیای جنوبی را «زالو» نامید و همراه با تهدید به زندان، دستور به اخراج فوری آن‌ها داد. بریتانیا سعی کرد میانجی‌گری کند، اما در ‌‌نهایت ناچار به پذیرفتن حدود ۲۷ هزار پناهنده از اوگاندا شد که منجر به از بین رفتن جمعیت هندی و پاکستانی در اوگاندا گردید.

 برای ساخت آینده باید گذشته را شناخت.

- اتو فرانک، (۱۸۸۹-۱۹۸۰)، تاجر آلمانی و پدر آن و مارگوت فرانک، (۱۹۶۷)

 هیچ فردی نباید مجبور به انجام یا حمایت از هر گونه آیین یا عبادت مذهبی شود یا به نوعی دیگر، به خاطر اعتقادات و باورهای مذهبی‌اش تحت آزار قرار گیرد، بلکه تمام مردم باید بتوانند آزادانه باورهای مذهبی خویش را اظهار کرده و با بحث، آن‌ها را پاس دارند.

- توماس جفرسون (۱۷۴۳-۱۸۲۶)، نویسنده اعلامیه استقلال و سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده، اعلامیه آزادی مذهبی ویرجینیا، ۱۷۸۶

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.  

- آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

  آزادی عقیده لزوما باید مجاز شناخته شود و بر مردم نیز باید بر همین منوال حکومت کرد تا همه بتوانند در کنار هم زندگی کنند، گرچه آشکارا عقاید متفاوت و مخالفی [با یک‌دیگر] داشته باشند.

- باروخ اسپینوزا (۱۶۳۲-۱۶۷۷)، فیسلوف آلمانی، رساله الهی-سیاسی، ۱۶۷۰

 من به مسلمانان، یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان، بودایی‌ها، بهایی‌ها و سایرین احترام می‌گذارم، حتی به خداناباورانی که به اصول انسانی معتقدند احترام می‌گذارم. من همه آن‌ها را از صمیم قلب دوست دارم و دست تک‌تک‌شان را می‌بوسم. 

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

 رواداری چیست؟ نتیجه انسانیت است. همه ما از ضعف و خطا ساخته شده‌ایم؛ بیایید متقابلا نسبت به کوته‌فکری‌های یک‌دیگر گذشت کنیم، که این اولین قانون طبیعت است.

- ولتر (۱۶۹۴-۱۷۷۸)، نویسنده عصر روشن‌گری، تاریخ‌نگار و فیلسوف فرانسوی، ۱۷۶۴

  هیچ‌کس در بدو تولد از دیگری به خاطر رنگ پوست، پیشینه، یا دین‌اش متنفر نیست. انسان باید نفرت ورزیدن را یاد بگیرد و اگر می‌تواند نفرت‌ورزی را بیاموزد پس [به راحتی] می‌تواند محبت کردن و عشق ورزیدن را فرا گیرد چون عشق به طبیعت قلب انسان بیش‌تر می‌نشیند تا احساس مخالفش.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، راه دشوار آزادی: زندگی‌نامه خودنوشت نلسون ماندلا، ۱۹۹۵

 اول سراغ سوسیالیستها آمدند و من اعتراض نکردم چون سوسیالیست نبودم. بعد سراغ اعضای اتحادیه کارگری آمدند، و من اعتراض نکردم چون عضو اتحادیه کارگری نبودم. بعد سراغ یهودیان آمدند و من باز اعتراض نکردم چون یهودی نبودم. تا این که سراغ من آمدند و دیگر کسی باقی نمانده بود که برای من اعتراض کند.

- مارتین نیمولر (۱۸۹۲-۱۹۸۴)، کشیش لوتران و عالم الهیات آلمانی ضد نازی، ۶ ژانویه ۱۹۴۶

  آرزوی خدا این است که تو، من و همه ما بفهمیم که اعضای یک خانواده‌ایم، که برای با هم بودن ساخته شده‌ایم، برای خوبی و برای مهرورزی.

- دزموند توتو (۱۹۳۱-اکنون)، فعال حقوق اجتماعی آفریقای جنوبی و اسقف بازنشسته، ۲۶ آوریل ۲۰۰۵

  ما گذشته دهشتناک خود را به یاد می‌آوریم تا بتوانیم به آن رسیدگی کنیم، تا بدون این‌که فراموش کنیم، در مواقعی که بخشش یک ضرورت است، گذشت کنیم؛ تا مطمئن شویم که دیگر هرگز چنین امری غیرانسانی ما را از هم جدا نخواهد کرد، و برای این که میراثی را ریشه‌کن سازیم که تهدیدی خطرناک در کمین دموکراسی ماست.

- نلسون ماندلا (۱۹۱۸-۲۰۱۳)، انقلابی ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی و اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آفریقای جنوبی، ۲۵ فوریه ۱۹۹۹

  هر کس باید از حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار باشد. این حق شامل آزادی برای داشتن یا انتخاب مذهب یا عقیده توسط خود فرد می‌شود و [هم‌چنین] شامل آزادی فردی یا در باهمستان با دیگران و در مکانی عمومی یا خصوصی، برای اظهار عقیده یا مذهب خویش از طریق عبادت کردن، برگزاری مراسم، انجام و تدریس آن است.

- میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶

  نفرت مشکلات بسیاری را در این جهان ایجاد کرده، اما یکی را تا کنون حل نکرده است.

- مایا آنجلو (۱۹۲۸-۲۰۱۴)، نویسنده و شاعر آمریکایی

  رواداری یعنی احترام قائل بودن برای فردی دیگر، نه به این خاطر که او اشتباه می‌کند یا حتی به این خاطر که حق با اوست، بلکه به این دلیل که او انسان است.

- جان کاگلی (۱۹۱۶-۱۹۷۶) نویسنده کتاب دین در دورانی سکولار، ۱۹۶۸

 من هیچ خصومتی با کسی ندارم، هر کس کرامت انسانی را پاس دارد، فارغ از دین و باورش، سر خود را برای تعظیم در پیشگاهش فرود می‌آورم و او را عزیز می‌دارم.

- عبدالحمید معصومی تهرانی، روحانی برجسته ایرانی

  تاریکی نمی‌تواند بر تاریکی غلبه کند؛ این کار تنها از روشنایی برمی‌آید. نفرت نمی‌تواند بر تنفر غلبه کند؛ این کار تنها از عشق برمی‌آید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، قدرت دوست داشتن، ۱۹۶۳

 من نمی‌خواهم چهارطرف خانه‌ام دیوار باشد و پنجره‌ها مسدود باشند. [بلکه] می‌خواهم [نسیم] فرهنگ تمام سرزمین‌ها، تا سرحد ممکن، به خانه‌ام بوزد. ولی اجازه نخواهم داد هیچ فرهنگی به خانه من تحمیل شود و هرگز در خانه فردی دیگر به عنوان غریبه، گدا یا برده زندگی نخواهم کرد. 

- مهاتما گاندی (۱۹۴۸ – ۱۹۶۹)، رهبر جنبش استقلال هند، ۱۹۲۷

  رواداری [نه تنها] به معنای عدم تعهد به باور خویش نیست، بلکه سرکوب و محاکمه دیگران [بر سر عقیده] را نیز محکوم می‌کند.

- جان اف کندی (۱۹۱۷-۱۹۶۱) سی و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۱۰ اکتبر ۱۹۶۰

 دلگرم شدم وقتی که [دانستم] مردم در همه جا به دنبال آزادی‌های اساسی مشخصی هستند، حتی اگر در محیط فرهنگی کاملا متفاوتی زندگی ‌کنند.

  - آنگ سان سو چی (۱۹۴۵ – کنون)، برنده جایزه نوبل صلح و رهبر لیگ ملی دموکراسی در برمه، ۲۰۱۲

 جایی که کتاب‌ها را می‌سوزانند، انسان‌ها را نیز خواهند سوزاند.

- هاینریش هاینه (۱۷۹۷-۱۸۵۶)، شاعر، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و منتقد ادبی آلمانی، نمایشنامه المنصور، ۱۸۲۱

  همدردی گهگاه توانایی مهمی برای درک زندگی فردی دیگر و قرار دادن خود در موقعیت او است. همدردی آگاهی از این امر است که واقعا هیچ آرامش و لذتی نمی‌تواند برای من وجود داشته باشد مگر این که برای تو هم فراهم باشد.

- فردریک بیوکنر (۱۹۲۶-کنون)، عالم الهیات و نویسنده آمریکایی

  رواداری و بردباری نباید به عنوان نشانه‌های ضعف شناخته شوند، آن‌ها نشانه‌های قدرت هستند.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲

  همان‌طور که رواداری سرچشمه صلح و آرامش است، نارواداری منشا بی‌نظمی و درگیری است.

- پی‌یر بل (۱۶۴۷-۱۷۰۶)، فیلسوف فرانسوی، ۱۶۸۶

  پاسخ دادن نفرت با نفرت، نفرت را افزون می‌کند، انگار که تاریکی بیشتری را بر شبی بی‌ستاره بپاشانید.

- مارتین لوتر کینگ جونیور (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، کشیش باپتیست آمریکایی و رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکاییان، دوست داشتن دشمنانت، ۱۹۵۷

  همدردی یک مقوله مذهبی نیست [بلکه] یک مقوله انسانی است. یک کالای لوکس و تجملاتی نیست [بلکه] کالایی ضروری برای آرامش و ثبات ذهنی خودمان است. همدردی برای نجات و بقای انسان ضروری است.

- دالایی لاما چهاردهم، (۱۹۳۵-کنون)

توانا را ببينيد

درباره توانا

توانا: آموزشکده جامعه مدنی ایران، موسسه‌ای پیشگام در زمینه آموزش آنلاین است. توانا در تاریخ ۱۷ می سال ۲۰۱۰ با هدف حمایت از شهروندی فعال و رهبری مدنی در ایران از طریق راه‌های گوناگون برای آموزش شهروندی و برنامه‌های ظرفیت‌سازی برای جامعه مدنی، شروع به کار کرد. چشم‌انداز توانا دست‌یابی به جامعه‌ای آزاد و باز برای ایرانیان است، جامعه‌ای که در آن هر ایرانی از فرصت‌های برابر، عدالت و آزادی‌های کامل مدنی و سیاسی بهره‌مند شود.

درباره پروژه رواداری

پروژه رواداری در صدد است تا منبع الهامی باشد برای پلورالیسم (چندفرهنگی)، آگاهی، آزادی مذهبی و به رسمیت شناختن تفاوت در میان شهروندان. پروژه رواداری با تهیه و استفاده از مجموعه متنوعی از منابع آموزشی به زبان‌های فارسی، عربی و انگلیسی، بر نقش هر فرد برای مقابله با نفرت تاکید داشته و به برشمردن فواید زندگی روادارانه در جامعه‌ای باز و آزاد می‌پردازد. پروژه روادری از طریق آموزش سعی دارد تا جلوی اذیت و آزار و نسل‌کشی [اقلیت‌ها] را گرفته و بذرهای بنیادین جامعه‌ای پایدار و متنوع را در خاورمیانه بزرگ کاشته و پرورش دهد.

به توانا بپيونديد